Nikt mnie tak w życiu nie kochał ,jak papieros. Najwierniejsza kochanka.

Spadną wszystkie liście i wiatr je wymiecie, prócz tych zasuszonych w jesiennym bukiecie.

Liście wciąż spadają, a wiatr je rozwiewa, wkrótce bezlitośnie ogołoci drzewa.

Rozścieliła jesień wzorzyste dywany, każdy z kolorowych liści usypany.

Moja dusza do ciebie powróci , tak jak wraca do gniazda ptak ; by nasycić się twoją miłością , znając twego Miłosierdzia już smak .

Twoja dobroć mą duszę ogrzeje , bym nie marzła skąpana we łzach i pofrunę wolna przed siebie ; tak jak kiedyś fruwałam we snach .

Wielu oskarża ocean, choć wiatr zawinił. - Dimitrios Kamburoglu

Życie nasze to podróż ,po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje; wierność w obowiązkach to czółno, które nas od morskich broni bałwanów, tj. od wpływów świata; nadzieja, ufność w Bogu to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje; miłość to wiatr, co żagle nadyma. I do nieba wiedzie.

Każde zwierzę w moim życiu ,dawało mi radość i kochałam je bezwarunkowo. Wielu ludzi sprawiło mi ból, smutek i mnie zawiodło. Dlatego dla mnie jest to oczywiste ,że po stracie pupila człowiek może to ,głęboko przeżywać i długo dochodzić do siebie. Sama to przerabiałam, nie raz. Szkoda tylko że nie każdy, to rozumie, a wręcz twierdzi że taka reakcja ,jest przesadzona i nienormalna.

Ludzie którzy nie mają zwierząt, tego nie zrozumieją. Wiadomo że człowiekowi będzie bardziej brakowało ,tego merdającego ogona, ciekawskiego nosa w siatce z zakupami i tej radości zwierzaka ,jak się wraca do domu(nawet po 5 min nieobecności), niż osoby z rodziny którą się widzi raz, na jakiś czas jak np. ciotki.

Bardziej płakałam, wręcz wyłam ,jak moje zwierzęta umierały. Niż ,za własnym ojcem. Wiem że to źle wygląda, ale tak było.

Bo zwierzęta tak nie ranią i nie za wodzą, jak ludzie i tym bardziej bliskie osoby.