Panie, gdzież jesteś? ,czyś odwrócił ucho. Na serca mego głos, tęskny i smutny?. Panie, ty widzisz, jak w duszy mej głucho, O czemuś dla mnie ,stał się tak okrutny?.

A ja tak długo tobiem się opierał. I gwałtem chciałem zejść z krzyżowej drogi. A tyś mi szczęście po szczęściu odbierał. Żem został nędzny, złamany, ubogi.

Stoi krzyż na, szczycie góry i jest bliżej nieba, z miłości do Pana Boga, była taka potrzeba, dziewiętnaście wieków od narodzin Chrystusa, symbol wiecznego zbawienia ludzi pod Tatrami porusza .

Jako że góry bliższe niebu są z natury, ale zbójnickie grzechy także są rozliczne, więc górale wynieśli nabożeństwo śliczne, ponad wszystko więc ponad góry ukochane .

Dolinę Strążyńską, rozświetlały te lśnienia, mnożąc też blaski, w nurcie górskiego strumienia, górale naród krnąbrny, wielce i zuchwały, ale w pobożności także ciągle jest wytrwały .

Każdy powinien być godzien. takiego krzyża, który do ciebie Panie i do gwiazd twych zbliża, wznieśli dobrzy go górale na Giewonta szczycie, krzyż to wielki i wspaniały zawsze błyszczy tam o świcie .

Ty, dla którego szemrzą strumienie i ptaki. swoje trele zanoszą, przyjmij to moje ciche westchnienie, czynione głęboką nocą..." / Jadwiga Zgliszewska /

Przebacz mi moją słabość codzienną!/ Weź ją w swe ręce i w siłę zamień. Co złe - oddalić zechciej ode mnie, najdoskonalszy mój Panie!.

Kiedy upadam, rękę wyciągnij i pomóż powstać z wiarą bez końca. Kiedy zabłądzę, ty prostuj ciągle, zakręty mojego losu.

Twoją obecność wszędzie dostrzegam i zginam przed nią swoje kolana. Ty wiesz najlepiej, czego mi trzeba, gdy dzień swój zaczynam rano.

Jesteś tak wielki, że żadną mocą potęgi twojej pojąć nie zdołam. Przed jej ogromem z wielką godnością głęboko pochylam czoło.

Ty, Panie, życie mi dać zechciałeś i odtąd zawsze pamiętasz o mnie; zbyt długo tego nie dostrzegałam, więc dzisiaj - dziękuję skromnie.