Wielu nie pojmuje sprawy, powtarzają los powtórnie. Zanim pojmą swoje błędy, często wylądują w trumnie.

Pan Bóg kocha perfekcyjność, ciszę, czystość, święty spokój. Lecz na ziemi ,to jest rzadkość, tutaj ceni się niepokój!.

Idealnie wymyślone, ewolucja, rozwój, szkoła, wszystko razem połączone, o perfekcję prawie woła.

Jedni sobie w życiu radzą, żyją jak przykazał Bóg. Inni się powoli uczą, los ich pełen krętych dróg.

Sporo chęci i rozpaczy, rozczarowań i radości. Pan spokojnie na to patrzy, dał im wolę, możliwości.

Masa ludzi dookoła . Mnóstwo marzeń, wiele snów. Każdy z nich do Boga woła, choć czasami brak im słów.

Jakże piękny byłby świat, gdyby człowiek człowiekowi, był jak brat. Quo vadis ?. Dokąd pędzisz, dokąd gnasz?. Czy twoje życie sens ma? .

W karuzeli współczesnego życia, nie mają czasu dla takich pytań. Przystań na chwilę, człowieku i zaczekaj , uśmiech i serce, miej dla drugiego człowieka.

A ludzie pędzą drogą dalej, na Chrystusa nie spoglądają. Pytania nie słuchają wcale, pędzą na nic nie zważając.

A On chciałby krzyknąć do ludzi: Quo vadis człowieku?. Pomyśl!. Spróbuj się wreszcie obudzić! .

I łzy z oczu Chrystusa spływają. Za chwilę już, chmury nadciągają i deszczem niebo zapłakane całe, płacze idąc w ślad za Panem.

Czemu człowiek dla drugiego, człowieka robi tyle złego?. Czemu nie szanuje bliźniego?. Czemu ludzie sobie nie pomagają?. Czemu serca jak głazy zimne mają?.