Lecz dojrzałem, że w żywota męce. Zaczął oliwiąc się, rdzy dostrzegłem ślad i strwożony, w kościele wyciągnąłem ręce. By, padając, nie poplamił szat.

Tam w kościele spotkałem, pomiędzy innymi. Jedną dusze szlachetną , bez plam i kochałem tego syna ziemi. Co pięknością dorównywał nam.

Ja - rzekł w gwiaździstej koronie . Wracam także z owych kościołów i ziemskich pól. Gdzie na chorych sercach kładłem dłonie. I na zawsze koiłem ich ból.

Dzisiaj jest święto anioła stróża . Najlepszego przyjaciela, każdego z nas . Z miłością dla aniołów stróżów.

Więc zbliżyłem dwie niedole z sobą. I miłości owiałem je tchem. A z dwóch smutków nad dawną żałoba. Szczęście rajskim wykwitnęło snem!.

Tam widziałem, w ciemnej nieszczęść nocy. Dwóch serc czystych krwawy z losem bój. Dwojga istot gorzki ból sierocy. Ich samotny, ciężki życia znój.

"Wracam z ziemi - rzeki pierwszy z aniołów . Gdziem w ogrodzie życia kwiaty siał. Rozdmuchiwał płomienie z popiołów. I przyśpieszał nowy rozkwit ciał .

Drugi w czarnych aksamitach tonął. Łez brylantem świecił jego wzrok . A na głowie wieniec, z gwiazd mu płonął. I rozjaśniał nieskończony mrok .

Dwa anioły spotkały się w locie. Ponad ziemia, wśród błękitnych mórz. Jeden płynął w purpurze i złocie. Miał wejrzenie jakby rannych zórz.

Mój aniele stróżu leć ,do aniołów stróżów bliskich, przyjaciół i znajomych i przekaż , im pozdrowienia miłości, zdrowia i spokoju.

Anioły, nasi nieodzowni przyjaciele ,w tej ziemskiej podróży.

Zaakceptuj szczęście, moje dziecko. Wszechświat i aniołowie cię wspierają i ochraniają.