"Anioły istnieją ,tylko czasami nie mają, skrzydeł i nazywamy ,je przyjaciółmi".

Co zrobić,gdy serce mówi jedno,a rozum drugie ?. - Zapytać o zdanie żołądek,on jest zawsze bezstronny.

Leżę na łące. Nikogo nie ma, ja i słońce. Ciszą nabrzmiałą i wezbraną. Napływa myśl ,to pachnie siano. Wiatr ciągnie ,po trawach z szelestem. A u góry siostry moje. Białe chmury, wędrują na wschód. Czy nie za wiele mi, że jestem?.

„Już kończy wędrówkę kwitnący maj, popłynie z wiatrem w obłoki. Czerwcowi zaśpiewa zielony gaj, jak ten świat jest długi i szeroki. Akacje kwiatem drogę zaścielą, zroszone poranną, leciutką rosą. Kłosy zbóż w górę, wnet wystrzelą i pana czerwca na łąkę zaproszą.”

Przychodzę czasem nad staw, który tobą jest. Widuję twe oczy, gdy wygrywa ciemność. Oto jest sekretna miłości. niemej historia. Która w marzeniach, połączyła światy dwa.

A gdy poranek bliżej nas, podszedł wreszcie. Znikać zaczęłaś, bo na powrót nastał czas. Znalazłem cię, choć dotknąć nie mogłem. Nie, to nie ty tam byłaś, lecz odbicie twoje .

Szczęście wreszcie ,dogoniło życie moje. I przez noc całą, o miłości mówiliśmy cicho. Ty dnia światła nie znałaś, ja gwiazd dalekich. Jednością byliśmy ,znając już jasność i mrok.

Chodź ze mną, mówiłem, lecz tylko drżałaś. Zatańcz, prosiłem, lecz wiatrem śpiewałaś. Kochaj jak ja, szeptałem i gorąco kochałaś. Blaskiem oczu brązowych, usta całowałaś .

Widziałem jak spadasz, z nieba nocnego. Za wydmę pobiegłem, by znaleźć cię tam. W stawie pływałaś ,kusząc spojrzeniem. Śmiechem wesołym ,zapraszając mnie .

Ty jednak najpiękniej, świeciłaś uśmiechem. Ciebie wybrałem ,w duszy i pokochałem. Aż twarz mą ujrzałaś, choć nie wiem jak. Ku mnie tak doskonała ,szybko ruszyłaś.

Znaleziona gwiazda. W sercu nocy ,na przechadzkę wyszedłem. Pustynię świata, krokami mierząc wolnymi. W niebo spojrzałem, a tam gwiazd tysiąc. Tłum piękna i gracji, na twardym czerni tle.

Bądź dobre jak ci, ludzie z tej bajki, bliźniego kochaj - jak brata, w szacunku świętość miej, to rada ,na wszystkie lata.