Komórka się dziecku znudziła, wszystkie książki zostały przeczytane .

Zasuszę sobie lato, w białym kwiatku, będę miała kawałek, nieba i trochę słońca, posiądę wiatr i rosę i zapach, wolności na własność.

Chcę być, twoim przyjacielem. Na zawsze, bez żadnych przerw. Kiedy wzgórza staną się płaskie, a rzeki wyschną, kiedy błyskawice pojawią się zimą, kiedy śnieg spadnie latem, kiedy niebo zmiesza się, z ziemią nawet wtedy nic ,nas nie rozdzieli.

Fąfara mówi do kolegi: - Wiesz ,chciałbym być myszą. - Dlaczego ,akurat myszą?. - Bo teściowa, boi się myszy.

Już chmury stoją w oknie, bezradny kasztan w deszczu tonie. Jak dobrze z tobą być, przy tobie, miły jesień przyszła już. Zmarznięci i skuleni, ludzie do domu biegną ,byle szybciej. W kieszeniach niosą, mokry smutek, miły jesień przyszła już.

A w nas jeszcze tyle,wciąż radości jest. Tyle słońca z lata, jeszcze w nas. I jesienny smutek, nam nie grozi, wiem. Dobry los ,wciąż sprzyja nam.

Czerwienią liści nas otula, babiego lata złotą smugą. I noc się robi coraz dłuższa, miły jesień przyszła już. Wiatry wróciły do nas znowu, ptaki z południa są już w domu. I słychać pierwsze kroki chłodu, miły jesień przyszła już.

Wróżka czyni czary, gołąb niesie serce z malin, tort dla młodej pary . Krasnoludków gwar na zamku, piękna suknia biała, żyli długo i szczęśliwie .

Tuż przy lesie mostek mały, jedzie po nim Książę.

Cicho sowa pohukuje, ślubny sonet z żabą, tętent koni im wtóruje. koncert nad polaną .

Na polanie, pod drzewami, dzwonki sennie grają, mały pająk, wraz z elfami welon zwiewny tkają. dla księżniczki, co o świcie, księcia ma poślubić, konwaliami głowę zdobi, złoty bucik zgubi .

Wiatr go rozwieje, buty podepczą, chce się przytulić ,ale go nie chcą, w szeleście niesie ,się skarga liści, na które wiosną, czekali wszyscy.