Nie liczy się luksus, nie liczy się nie wiadomo ,ile ludzi obok. Z powodu "Rządowej Pandemii " sporo straciłem, w tej chwili żyje, z dnia na dzień nie myśląc, za bardzo o przyszłości. Nie mniej jednak liczy się ta ,wyjątkowa osoba obok, rodzina i przyjaciele, którzy mimo wszystko byli, są i będą obok. Reszta jest, bez znaczenia.

Matko częściej, tu zaglądaj i tą ziemię wciąż doglądaj. niech twa ręka owoc, zbiera i do Boga go zabiera .

Jezus Matkę ,ucałował i z nią razem powędrował. niebiańskimi tam, łąkami i polami i lasami.

Że choć ziemia się starzeje, to wciąż ciągle tak pięknieje, że aż dech z wrażenia staje, bo ona pięknieć nie przestaje .

Bukiet piękny mu ,wręczyła i opowieść dorzuciła, o piękności co widziała, jak po ziemi wędrowała .

Bo dla syna, go zbierała i z czułością układała. już Pan Jezus Matkę wita. co w swą miłość jest spowita.

I gdy drogę, zakończyła i Swój bukiet oceniła, była dumna z tego dzieła i do nieba z sobą wzięła .

Wszystko jej się ,podobało i oblicze jej jaśniało, cała lśniła i się śmiała, widać że się radowała.

Pani nieba tu wędruje, wszystko dojrzeć tu próbuje, to co się tu narodziło, naszą ziemie tak okryło .

I wędrują tak polami i pięknymi też łąkami, ciągle coś tam dorywają, do bukietu dorzucają .

Pani piękna w swej urodzie, szły aniołki dwa na przodzie, one też jej zioła, rwały i naręcze podawały.

Ręka piękna i wspaniała, dzisiaj je tu właśnie rwała, i te maki przewspaniałe i te kłosy przedojrzałe.