W majowy wtorek, majowy wiatr z odświętną miną ,do miasta wpadł. Wszedł do kwiaciarni przed ósmą ,tuż i kupił bukiet ,z tysiąca róż. Wszyscy zdziwieni patrzyli nań: - Dla kogo kwiaty? - Dla naszych mam!. Koło przedszkola przystanął, wiatr i każdej mamie podarował kwiat".

Jedynie serce matki , uczuciem zawsze tchnie, Jedynie serce matki, o wszystkim dobrze wie. Dać dużo ciepła, umie i każdy ból zrozumie. A gdy przestaje dla nas bić, tak ciężko, ciężko żyć.

Co lubią dzieci?. Słońce - gdy świeci. Deszcz - kiedy pada. Wiatr - kiedy gada. Mróz - kiedy szczypie, śnieg - kiedy sypie . Każdą pogodę z upałem, chłodem, o każdej porze . Byle na dworze!.

Życzę wam wiele słoneczka,uśmiechu i radości.Niech w waszych sercach, zawsze ciepełko gości. Bawcie się dziś wesoło,realizujcie marzenia,bo kiedy minie ,to święto, zostaną wspaniałe wspomnienia.

Bo przecież, w każdej dorosłej osobie.Zarówno, we mnie. Jak i w tobie. Cząstka dziecka, nadal tkwi .Więc bawmy się dziś ,jak dzieci i otwórzmy zabawie drzwi! .

Raz w roku jest, taki dzień .Kiedy ,wspomnienie dzieciństwa.Powraca do nas ,jak cień! W tym dniu, każdy z nas,chciałby znów się ,dzieckiem stać.Choć na ,krótki czas! Bo przecież, w każdym z nas .

Wszystkie dzieci ,nasze są . Dajmy im dużo radości. Niechaj wypełni ,im serduszka. Uczucie pełne miłości.

Ach! Jak ptaszki, dziś śpiewają, tak życzenia, wam składają.

Więc pamiętaj mój braciszku, Antosiu kochany. Morał z mojej opowieści, dobrze wszystkim znany. Nie docenia człowiek tego, kiedy ma. Lecz jeżeli tego braknie, żal każdego dnia.

I do Marii przy kapliczce, śpiewały miłośnie. Ja choć wtedy nie umiałam ,bardzo się cieszyłam. Że wraz z moją ukochaną, mamą tam chodziłam. Wszyscy razem klękaliśmy, do pacierza wspólnego. Szkoda ze ten czas nie wróci, żal mi teraz tego.

Wtedy serca matczynego, nam nie brakowało. Choć jej nie ma, to my zawsze o niej pamiętamy. Jak w majowy piękny ranek, przy krzyżujmy stali. Było wtedy tak radośnie, zbierały się babcie.

Mimo ze są małe rączki, oraz mało lat. Tak nas mama nauczyła, kiedy jeszcze żyła. Serce wtedy mocniej biło, gdy nas przytuliła. I w kołysce kołysała, błogo nam się spało.