Miłość znosi ciężkie słowa i, przyczajona czeka, cichutko na lepsze dni.

Miłość to nie tylko, oszlifowany diament. Ma swoje kanty i rysy, plamy i zadrapania.

Miłość to też obiad, zjedzony wspólnie, płacz dziecka, uśmiech, wędrówka plażą, kubek kawy zrobiony o świcie, czy szczera rozmowa.

Miłość ma też ,zwykłe dni. Banalne słowa: dziękuję, przepraszam, podziwiam,kocham.

Aby wszystkie fajne dni, moje dziecko, w żółwim tempie upływały, by co dzień uśmiechał się ,do ciebie świat cały. By nigdy nie było, porannej pobudki i wiał wiatr specjalny, co rozwiewa smutki.

"Żaden dzień nie jest, podobny do drugiego, każde jutro kryje w sobie cud, magiczną chwilę, która burzy stare światy i tworzy nowe gwiazdy."

To jak w morzu kropelka. Lecz choć człowiek tak mały. By na szczęście natrafić., To tym małym dziecka serduszkiem, Bardzo kochać potrafi.

Chociaż stąd wyjechałaś już dawno. I zwiedziłaś być może pół świata. Myślę jednak, że czasem wspominasz. Dom rodzinny… i tamte lata.

A pamiętasz – jak z ciężkim sercem. Opuszczałaś próg swego domu. Jak żegnałaś się z ojcem… i matką. Ocierając łzy po kryjomu?.

Czy pamiętasz - nasze zabawy. W chowanego, wojnę czy berka. Smak w ognisku pieczonych ziemniaków. Zerwanego z choinki cukierka? .

A pamiętasz – jak wtedy smakował. Świeży chleb… przez matkę pieczony. I twarz ojca mokrą od potu. Kiedy z pracy wracał zmęczony? .

Czy pamiętasz – ileż to razy. Choć nie miałaś na to ochoty. Lecz wstawałaś… - skoro świt, rano. Gdyż czekało cię w zimie mnóstwo roboty?.