Weź brązowe paletko, synku kochany. Pójdziemy do parku, zbierać kasztany.

Wieczór księżyc zasłania, świat ciemnościami. Pogódźmy smutki, wraz z radościami, zaśnijmy słodko, na nockę całą, żeby się jutro, chętnie wstawało.

A ja tak bardzo pragnę ,zatrzymać cię w dłoniach. Jak muszlę, co fal morskich, ma w sobie muzykę, do serca cię przyłożyć, gdy świat w śniegu, tonie i ogrzać je, z twych włosów wesołym kosmykiem.

Jeszcze się macierzanki zachwycasz wonnością, pływasz w nurcie uśpionym twoim ciepłem rzeki, jeszcze blaskiem zachodów obdarzasz z hojnością, lecz już z wolna odchodzisz w jakiś kraj daleki.

Koniec lata. Jeszcze ciepłym promieniem, słodko pieścisz skórę. jeszcze barwny parasol ,rozkładasz w ogrodzie, jeszcze jasnym porankiem ,uśmiechasz się czule, lecz każdy dzień mi szepce, że z wolna odchodzisz.

Miał być list, specjalnie dla ciebie w ciszy sosen, w skwarze pomyślany. Czy mi wyszło, znów nie wiem, wiersz ten jest zagadką, milczeniem owianą.

To tylko pytań kilka, w rozmarzeniu wieczornym, leniwie spisanych nieskładnie. Do kogo mają trafić, kto ich przesłanie, proste i czyste ,bez trudu odgadnie? .

Czy wiatr, który ze wszystkimi się droczy, kiedy dmucha to zamyka oczy?. Czy gwiazdki .które na nas mrugają, to zmęczone tym mruganiem – ziewają? .

Niech Święta Bożego Narodzenia i Wigilijny Wieczór, upłyną w szczęściu i radości, przy staropolskich kolędach, zapachu świerku i dużej gromadce gości.

Więc jeśli znajdziesz ,prezent na dachu. Znaczy że wąski masz ,komin mój brachu!.

Co go tak martwi i na co czeka?. A on tak liczy w głowie. I mierzy. Czy brzuch mu się zmieści. W komina wieży!.

Krasnale i elfy. Gotowe stoją. Już worek pełny ,na saniach czeka. Czemu Mikołaj ,drapie się w głowę?.