Deszcz majowy, chleb gotowy.

W drugim człowieku zobaczyć człowieka, bo przecież tak szybko życie ucieka, komuś maleńką niespodziankę sprawić. Dobry ślad tutaj po sobie zostawić.

Lekarstwo znaleźć na swoje życie, żyć pełną piersią ciągle w rozkwicie, smutki odsuwać na dalszy plan, oczekiwać tylko dobrych zmian.

Życie jest kręte niczym rzeka, jak postępować by być lubianym, kochać i jednocześnie być kochanym.

Białe obłoki, żagle białe. Marzeń łódeczki mkną w przestworze. Takie natchnione i wspaniałe. Jak to , co zdarzyć nam się może?.

Że to co dobre wciąż przed nami. Że nic nie kończy się o zmierzchu. Że jeszcze skrzydeł nie zwijamy. Że ciągle naprzód i bez przeszkód.

Flotyllą białą płyną w górze. Te niespełnione roje marzeń. I choć przekwitły lata róże. Coś w nie nam jeszcze wierzyć każe.

Na skrzydłach ptaków wiarę niosą. W pomruku burzy sny nieznane. I majestatem swoim głoszą. Że nie przeminie co pisane .

Białe obłoki, białe żagle. Tych marzeń niespełnionych jeszcze. Płyną donikąd, giną nagle. Wiosennym nasiąkają deszczem.

Droga do żubra bywa kręta, ale zawsze można, na nią wkroczyć.

Rolnik pilnuje, pracuje a natura decyduje.

Jaki gatunek węża ,jest najbardziej jadowity?. Gdzie w klasyfikacji znajduje się czarna mamba, kobra królewska, tajpany? .