Piękna nasza Polska cała, w niej Maryi kwitnie chwała .

Jak kiedyś pragnę twojej pieszczoty. O jednym marzę nie tylko w snach. Nie chcę zatonąć we łzach tęsknoty Wrócę pod twój matczyny dach.

Ty nie zapomnij, wychodź na drogę. Zarzuć swój biało czerwony szal. Dzwon, który zadrży kiedyś na trwogę. Sprawi, że wrócę – popatrz w dal.

Kiedy czarny wzrok na ciebie złoży. Podstępny kruk nie oszczędzając mar. Syn na twojej piersi głowę złoży. Odda bezcenny życia dar.

Wrócę, kiedy obce mgły o brzasku. Zbudzą nasz zaspany jeszcze sad. Z dumną piersią stanę w słońca blasku. Tłumiąc zaszyty bunt od lat.

Wiem, tęskniąc za mną płynie w tobie żal. Próbuję znaleźć swoją drogę. W miłości ślepej patrzę zwykle w dal - Dzwony z wież biją na trwogę?.

Polsko. Jesteś tam jeszcze, dobra mateczko?. Myślę codziennie, zwłaszcza przed snem. Gniazdo bocianie, dom przed kładeczką. A chociaż ty pamiętasz mnie? .

W szumie gołębi na starym rynku. W książce poety i na budowie. W codziennej pracy, w życzliwym słowie. Znajdziesz ją w każdym dobrym uczynku.

Pytasz się, synu, gdzie jest i jaka?. W niewymierzonej krainie leży. Jest w każdym wiernym sercu Polaka. Co o nią walczył, cierpiał i wierzył.

Choć jej granice znajdziesz na mapach, Ale o treści, co je wypełnia, Powie ci tylko księżyca pełnia I mgła nad łąką, i liści zapach.

„Polska”. Antoni Słonimski. I cóż powiedzą tomy słowników. Lekcje historii i geografii. Gdy tylko o niej mówić potrafi. Krzak bzu kwitnący i śpiew słowików.

Miasto, miasteczko, mieś. Ulica, dom, podwórko, pierwsza miłość, las na horyzoncie. Groby. W dzieciństwie poznaje się.