Moim miastem był, jest i będzie Kraków. Tam zostawiłam ulubionych ludzi i ulubione miejsca.

Rozwiń skrzydła, orle biały, szybuj w niebo, w słońce leć. Wolny, silny, w pełni chwały, siłę polskiej woli nieć!. Ducha Polski wciąż odradzać, O Boże, Ty mocy daj!. I ludzkości drogę wskazać …

Srebrnopióry ptaku nasz. Ty nam drogi w przyszłość wskaż. Chrobrych myśli i Maja brzask, wykuć czynem w Polski blask.

Rozwiń skrzydła, orle biały – i koroną złotą świeć. Do przeszłości Polski całej, w sercach naszych miłość wznieć!.

Narodowy nasz testament. Zniewolenia pomógł przetrwać czas. Trwały ten fundament. Złączył w jedno wszystkich nas .

Poruszone serc miliony Polaków. Nie zadusi obca władza. Niech kościelne biją dzwony. A ten dzień się wciąż odradza .

Z zaświatów słychać ,śpiewy Te Deum. I serc pradziadów mocne bicie. Jest nadzieja dla narodu. Wiara w sukces, lepsze życie.

W ten świąteczny dzień majowy. Na biało-czerwono zakwitła ulica. Powiało narodową dumą. Konstytucji 3-majowej rocznica.

Przez Świętego Jana Pawła II uświęcona. Opoko Solidarności, różańcowa modlitwo. Pomniku 100 – lecia ,odzyskania wolności. Nieugięta w walce, o byt na globie. Ozdobo Polaków, księżycu srebrzysty. O Niepodległa, O wieczna .

Cnót oceanie, poezjo cudowna. Pachnąca łąką, złocista żytem. Urokliwa miastami, swojska wioskami. Rodziny ostojo, kromko razowego chleba Domie szczęścia, Arko Noego Polski .

Syrenko zwycięska, Łuku Tryumfalny. Górska pielgrzymko, falo Bałtyku. Wiślańska sago, konwaliami ustrojona. Piosenko biesiadna, przy ognisku śpiewana.

We krwi zbrukana, Golgoto umęczona. Zaborców pogromczyni, orędowniczko pokoju. Płacząca nad grobami, porośnięta makami. Z ruin ponownie odbudowana, wielka.