Dziecko jest przerażone, widzi mnie pierwszy raz ,w życiu. Czuję jak małe ciałko ,spina się w moich ramionach.

Delikatnie masuje, małą po pleckach, żeby się rozluźniła. Ten ciepły gest pomaga, dziecko przywiera .do mnie nieco ufnie .

Rodzice stosują takie metody, żeby mieć pewność, że ich dzieci są bezpieczne.

Prócz opieki nad dzieckiem, mam jeszcze robić codzienne, drobne zakupy i przygotowywać ,posiłki dla niej .

W domu brak dobrej, szczerej miłości do dziecka, a może i do ,drugiego człowieka.

Trzyma mnie lęk o małą, to, co z nią będzie. Często ją przytulam, a ona powoli zaczyna ,odpowiadać mi tym samym.

Dziecko zdaje się być, do krzyków swoich rodziców ,przyzwyczajona, jakby obojętne.

Mała jest chora, potrzebuje czułości, rodzice wybierają się, mimo to do teatru.

Mówię o kłótniach, że to dla dziecka, bardzo niedobrze .

Środowisko rodzinne dziecka , podkopuje jego pewność siebie, nadmiernie chroni ,lub nie potrafi zachęcić dziecka , do kompletnego funkcjonowania poza rodziną.

Jak dużo trzeba mieć siły, żeby przejść przez dzień ,jak nasze dziecko? .

Kiedy wkładasz ,ciepłe skarpetki, na zimne stopy. I czujesz jak całe, twoje ciało się powoli rozgrzewa, a towarzyszy temu błogostan .