Matka z uśmiechem na twarzy, czterolatka prosi: „Pobawisz się ze mną?”.

Matka, która wchodzi do pokoju. Dumne dzieci pokazują jej ,wysprzątany pokój. Głośno mówi: Super, kochani.

Nadopiekuńcza matka, która widzi, że wyręczanie syneczka, skończyło się dramatem.

Na większości z tych obrazków, mocno świeci uśmiechnięte słońce, a dzieci z ufnością ,wyciągają ręce do rodziców.

Dziecięce spojrzenie na świat, ta wizja rzeczywistości bywa cudowną odtrutką ,na nabyty przez nas, dorosłych sarkazm i znudzenie powtarzalnością ,ludzkich charakterów i błędów.

Rysunki moich dzieci. Żeby, gdziekolwiek się znajdę, pamiętać jak cudowną dzieckiem jest człowiek, kiedy jeszcze nie ma za sobą ,całego życiowego bagażu doświadczeń, rozczarowań.

Jednakże niezależnie od tego, jak zgniłe serca spotkasz, warto być miłym nie po to, aby ktoś ci się odwdzięczał, ale po to, by pokazywać światu, że człowieczeństwo jednak istnieje.

Jednym z kłamstw tego świata ,jest to, że jeśli będziesz dobry dla ludzi, oni odwdzięczą się tym samym. To bzdura. Są tacy, którzy czerpią przyjemność ,z rujnowania innych.

Jeśli myślimy o relacji miłosnej, to pytanie staje się ,jeszcze ważniejsze. Jest fundamentem, do pracy nad utrzymaniem ,satysfakcjonującego związku.

Jednak bardzo rzadko, postrzegamy nasze związki, jako okazję do rozwoju osobistego. Zazwyczaj w relacji wyraźniej, widzimy partnera ,niż samego siebie.

Intuicyjnie rozumiemy, że relacje przechodzą, przez różne etapy, mają swoje wzloty i upadki.

Nie zaprzeczajcie temu, teraz podczas przymusowej izolacji, czujemy to mocno i wyraźnie.