Samochód przed kupnem, się bierze ,na jazdę próbną.

I ja wpadłam na chwileczkę aby, oblać cię troszeczkę, bo kto nie zostanie zlany, temu szczęście nie jest dane.

Krzyku, wrzasku co niemiara, jest to taki przesąd ,czy wielka wielkanocna wiara, że gdzie woda mocno się leje, tam dobrodziejstw moc się dzieje.

Staropolskim obyczajem, w WIELKANOCNY PONIEDZIAŁEK, oblewamy się nawzajem, żebyś wiedział i nie krzyczał, gdy w WIELKANOC, będziesz kurtkę miał zmokniętą.

Staropolski to obyczaj, żebyś wiedział i nie krzyczał, gdy w Wielkanoc, w drugie święto, będziesz kurtkę miał zmokniętą.

Śmigus!!! .Dyngus!!!. Na uciechę z kubła wodę ,lej ze śmiechem. Jak nie z kubła, to ze dzbana, śmigus-dyngus dziś od rana.

Wielu wrażeń, mokrej głowy, bo zimna woda zdrowia i urody doda. Pięknego, miłego i mokrego, drugiego dnia świąt wielkanocnych.

Zaczajmy się: chlust! . Zza płota!. Dyngus – śmigus, śmigus – dyngus, śmiej się, córko, śmiej się, synku; tak się śmieje wieki całe. Wielkanocny Poniedziałek.

Na sołtysa psotne dziewki, też chlupnęły wielkanocne pół konewki. A Maryśka?. Jeszcze sucha. Wykręciła się dziewucha!

Prysznic, prysznic koło studni, już od rana pompa dudni. Kto choć z okna nos wysunie, wnet na niego strumień lunie! Strach wystroił się ,w wielkanocną sukmanę, całe plecy ma oblane.

Śmigus-dyngus, dyngus- śmigus, nie kryjże się, nie wymiguj, bo dziś każdy, stary, młody, nie uniknie wiadra wody ! .

Wielkanoc, to święto odrodzenia i nowego życia. W duchu nadziei, która pozwoli przetrwać nam, ten trudny czas, przesyłamy serdeczne życzenia!.