Powtarzaj, że twój kredyt zaufania ,jest bardzo ważny ,dla ciebie i dla dziecka.

Nasze dziecko z innymi ludźmi ,będzie tworzyć takie relacje, jaką my tworzymy z nim.

Bo miłość nie jest nam dana ,tak po prostu przy okazji. Jeśli kochasz – rozmawiaj. To w ten ,sposób mówisz dziecku: „kocham cię, interesuję się tym, co u ciebie, chcę cię wysłuchać”.

Dziecko zawsze ,będzie takie, jak my.

Nie wysyłajmy sprzecznych komunikatów, bądźmy dla naszych dzieci ,przykładem. Realnym i prawdziwym przykładem, a nie tylko słowami.

Sama miłość nie wystarczy, by nasze dziecko było, pewnym siebie człowiekiem, znającym swoją wartość.

Jeśli nie będziemy szanować, naszego dziecka, ono nie będzie szanować ,siebie i innych.

Szanuj decyzję i wybór, rozmawiaj, dyskutuj, ale z szacunkiem ,dla uczuć i poglądów twojego dziecka.

Dla dziecka właśnie zawalił się świat, być może tylko na trzy minuty, ale jednak zawalił. Nie umniejszaj tego, co czuje, bo nie zauważysz, gdy naprawdę stanie się coś, co nie powinno umknąć ,twojej uwadze. Nie lekceważ swojego dziecka, bo on będzie lekceważyć, kiedyś ciebie.

Pozwól dziecku być człowiekiem, który sam o sobie, może decydować. Choćby w najbardziej ,błahych sprawach.

Budujesz w dziecku przekonanie ,o własnych możliwościach i ograniczeniach, pozwalasz mu się sprawdzać, ćwiczyć i ufać sobie: „Jeśli to potrafię, mogę jeszcze więcej”.

To największa sztuka , miłości do dziecka . Puścić ją. Pozwolić pójść ,wybraną drogą .