To zawsze ciepły wiatr w sercu, chociaż na dworze śnieg.

To sznureczek łez, obtarty zaniepokojoną chusteczką. To przygryziony język, gdy do ust wkładają się pioruny.

To błyszczące oczy na wieść o sukcesie Przyjaciela. To pożyczony sweter, gdy niespodziewanie przyjdzie chłód.

To malutka rączka, która potrafi podnieść, największy ciężar. To prawie niewidzialny uśmiech, jak mały promyczek, wśród czerni złośliwych chmur.

Przyjaźń jest czymś więcej, niż tylko pustą obecnością. To połamany parasol, który mimo szalejącej burzy chroni przed deszczem.

Bywa dzień pochmurny co niebo pokrywa, żaden promyk słońca do nas nie przybywa. Lecz starczy czasami przesłać miłe słowo, by poczuć jak jasność powstaje nad głową. Jest taką iskierką co uśmiech rozpala, który nam w radości dzień spędzić pozwala.

Kołysząc barwnymi listkami, przypomina, że jesień mamy. Że słonko pięknie świeci od rana, by buźka była roześmiana. Bo gdy uśmiechem witamy dzień, na sercu raźniej robi nam się.

Budzimy się oczekiwaniem, nowego dnia, gdy słońce wstanie. Co też dziś w darze przyniesie, czy ciepło nam do serca wniesie. Rozjaśni dzień tańcem wietrzyka, który gdzieś tam w drzewach pomyka.

Trzeba przyjąć wszystko: smutki i radości. Sprzyjające wiatry, losu przeciwności. Co nam jest pisane, to nas nie ominie. Raz jesteśmy w dołku, a raz na "równinie" .

Miesiąc za miesiącem, rok za rokiem mija. Przyroda raz więdnie, to się znów rozwija, Życie wciąż do przodu stawia. wielkie kroki. Bywają upadki lecz są też uroki.

"Bocian, zwiastun narodzin i szczęścia, symbol macierzyństwa, opiekuńczości, błogosławieństwa i czujności".

Bocian spacerował ,przed porodówką. "Nie omieszkał przynieść, kilku maluszków" .