W żadnym wypadku, nie powinniśmy wtajemniczać ,dziecka w problemy, z którymi się borykamy.

Należy jednak oddzielić okazywanie emocji, w obecności dziecka ,od robienia z niego, swojego powiernika.

Dziecko będzie widziało, że dobre momenty przeplatają się ,w życiu z gorszymi i jest, to całkowicie naturalne.

Nie dzielmy się z dziećmi naszymi, wątpliwościami dotyczącymi partnera, problemów w pracy, lękami dotyczącymi sytuacji materialnej.

Co to za ,przepiękny cudak,jak natura tak, coś pięknego tworzy.

Prędkość ,w nogach i piękne spojrzenie .

Śliczny zwierzaczek. Byle cię nie ,dopadli myśliwi .

Aż raz po paru dniach. Panicz siadł w swoje sanie. Wtem usłyszał szeptanie. Za krtań chwycił go strach. Wśród białych, śnieżnych pól. Ona cicho leżała. Na wpół żywa, zsiniała. A w jej oczach lśnił ból. Pan spojrzał na nią z góry. Zrobiło mu się żal. Zły trochę i ponury. Odjechał w siną dal. A gdy mrok nieobjęty. Na śpiące miasto legł. Dziewczyny trup zmarznięty. Przysypał miękki śnieg.

A kiedy przyszedł ranek. I ścichła burza krwi. Znużony już kochanek. Dziewczynie wskazał drzwi. Odziała swe łachmany. Jak kazał pan, jej kat. I niby pies wygnany. Szlochając, poszła w świat.

Gdy u sypialni wrót. Już z niej spadły łachmany. Kształt jej ciała różany. Zalśnił przed nim jak cud. W ramiona porwał ją. Odurzyły go zmysły. Na jej ustach zawisły. Jego usta, co drżą.

Pan wstrzymał sani pęd. I wprost spojrzał w jej oczy. A w tych oczu roztoczy. Ujrzał piękno i lęk. Wziął bzu zmarznięty kwiat. Potem rzekł: "Siadaj przy mnie. Już skostniałaś na zimnie. Ja ogrzeję cię rad". I zawiózł ją do siebie. Gdzie było ciepło tak. Gdzie świecił jak na niebie. Pająków gwiezdny szlak. Posadził u kominka. I szepnął jak we śnie: "A teraz niech dziewczynka. Mocno całuje mnie!".

A wtem do sań podbiega. Dziewczyna, niosąc bzy. Do jej łachmanów brzega. Przymarzły śnieżne skry. Wyciąga drżące dłonie. W śniegowych płatków rój. I cichy szept jej wionie: "Kup kwiaty, panie mój!".