A taki smutek, mimo, że trudny do zniesienie, wiele wnosi do naszego życia. W gruncie rzeczy, choć może trudno w to uwierzyć, żałoba po stracie zwierzaka, niewiele różni się od żałoby po stracie, bliskiej osoby. Wszystko zależy od tego, jak bardzo przywiązani, byliśmy do naszego czworonoga.

Przecież to był „ktoś”, kto stanowił część naszego życia, kto na swój sposób dzielił, z nami smutki i radości, ktoś, do kogo tuliliśmy się, w trudnych chwilach, ktoś, kto zawsze potrafił ,nas rozbawić i rozczulić do łez.

Gdy zwierzę, choruje i przychodzi moment pożegnania, zdajemy sobie sprawę, że nic nie wypełni pustki, po naszym przyjacielu, bo dla nas był on ,po prostu wyjątkowy. Indywidualne podejście do zwierzaka sprawia, że nie chcemy natychmiast brać pod uwagę, nowego pupila – musimy naszą żałobę odpracować, przetrawić w sobie smutek i żal.

Uczmy nasze dzieci wrażliwości ,na zwierzęcą miłość i pokażmy im, czym jest odpowiedzialność za to, co oswoiliśmy. Zdarza się, że zwierzęce emocje, którymi obdarzają nas nasi bracia mniejsi, są trwalsze i bardziej intensywne ,niż uczucia, którymi obdarzają nas ludzie.

Śmierć ukochanego zwierzaka, uczy nas wdzięczności za jego ,uczucie i przywiązanie ,oraz pozwala nam lepiej zrozumieć więź , jaka łączy te dwa światy – zwierzęcy i ludzki.

Ale mam piękne oczyska, prawda? .

Do szczęścia nie potrzeba zbyt wiele, czasami wystarcz,y mały promyk słońca.

Zostań w domu. Uratuj siebie i innych. Włącz, dobry film i nalej sobie ,lampkę wina. Najlepszego, jakie masz. A potem pij, za siebie. Za, swoje zdrowie. Za zdrowie, bliskich. Wszak kwarantanna w domu, wcale nie musi, być taka zła.

Ludzie powinni się, opiekować zwierzętami. Jaki smutny był by świat ,bez kochanych zwierząt, szanuj ich nie pozwól ich męczyć.

Jak ludzie zrozumieją i przestaną kupować futra , farma nie będzie miała racji bytu .

Gdy ósmy krzyżyk posrebrzy skronie, przed wspomnieniami się nie, obronię i wnuczce mojej ciebie ,powierzę i że kochałam opowiem szczerze. A jeśli pójdę pierwsza przed tobą, ten jeden raz obdarz mnie sobą, czule pożegnaj dotykiem dłonie, i pomyśl chwilę o mnie ,nie o niej. Tetmajer

Odejdę cicho we własną, ścieżkę i w inne oczy, niebem niebieskie, lecz łzami pachnieć będzie świtanie, nim pełnią słońca życie mi wstanie. Przejdę przez trudy większe ,niż morze nadzieję w rękach niosąc jak zorzę, ból swój udźwignę gdy umrze życie, któremu oddech dałam o świcie.