Nasza kultura, otoczenie, przedszkole, w którym przygotowuje się laurki , pokazują dziecku, że powinno kochać, swoich rodziców i być im, bezwzględnie wdzięczne.

Dziecko wychowywane przez, , „kiepskich” rodziców, jest przyzwyczajone, do wyuczonej bezradności. Przywykłe do złego traktowania, adaptuje się do sytuacji, w której przyszło mu żyć, poddaje się jej.

Skąd dziecko ma wiedzieć, że otoczenie, w którym się wychowuje, jest złe, skoro to jedyne, co w swoim krótkim ,życiu poznało? .

Takie dzieci nie mają, wewnętrznego systemu ostrzegania, „czerwonej lampki”, która powie im: „hej, nie robisz nic złego, to z nim/z nią , jest coś nie tak”.

Znacie syndrom dzieci alkoholików, które przykrywają, pijanych rodziców kocem, porządkują cały bałagan wokół, nich i nie dadzą ,powiedzieć o nich nikomu złego słowa, mimo, że same bardzo cierpią, fizycznie i psychicznie?.

Dlaczego dzieci zawsze biorą ,stronę rodziców, nawet tych „najgorszych” .

Dlaczego zawsze i wszystko, wybaczają?. Dziecko rośnie w poczuciu, że nie jest warte miłości.

Dzieciństwo spędzone w takiej zależności ,jest niebezpieczne. Sprawia, że dziecko rośnie w poczuciu, że nie jest warte miłości, że nie potrafi racjonalnie ,ocenić swojej sytuacji. Mimo to, rodzic pozostaje dla niego ,najbliższa osobą.

Boże, Boże jak ten, czas zleciał. Jeszcze wczoraj była, takim malutkim dzieckiem . Cały czas, razem. Ciągle tylko, „mama”. Szału można, było dostać. Tak było, cudownie" .

Każde dziecko, potrzebuje bliskości.

Obcując z kotem,człowiek ryzykuje jedynie to, że stanie się ,wewnętrznie bogatszy .

Każdy właściciel kotka wie, że kociaki zasługują, codziennie na święto.