Bo jak długo można tęsknić za człowiekiem, o którym wiesz, że już nigdy, do ciebie nie wróci?. ~ Wojciech Tochman

Wieczność , a każdy dzień tęsknoty jest jak, wbijana igły w serce, po pewnym czasie ból jest tak wielki, że nie chcemy już czuć niczego i stajemy się , jak kamień i toniemy bezwładnie, w rzece wspomnień.

Śmierć rodzica, zmienia nas na zawsze .

Żadna bratnia dusza, nie opuszcza tego świata samotnie. Zawsze zabiera ze ,sobą kawałek tej drugiej.

"Śmierć rodzica jest nie tylko, traumatycznym przeżyciem, ale także momentem przełomowym, który zmienia nas, pod względem biologicznym i psychicznym. Może również ,doprowadzić do choroby."

Jeśli jednak śmierć nadchodzi, niespodziewanie lub ,jest wynikiem ostrej, ciężkiej choroby, dorosłe dzieci mogą długo, pozostać w fazie zaprzeczania ,lub gniewu, a nawet poważnych zaburzeń depresyjnych .

Śmierć rodzica jest jednym, z najbardziej emocjonalnych i uniwersalnych, doświadczeń ludzkich. Prawdopodobnie każdy z nas ,będzie musiał się uporać z tą ,traumą pewnego dnia.

Nieumiejętność akceptacji śmierci i żałoby, tego, co się stało, ciągłe wypieranie blokuje nas ,emocjonalnie i uniemożliwia, proces gojenia emocjonalnych ran. I jest bardzo destrukcyjna.

Istnieje związek między, żalem po stracie rodzica ,a nadciśnieniem tętniczym, problemami z sercem, zaburzeniami odporności organizmu, a nawet nowotworami.

Żałoba wywołuje, fizyczne cierpienie. Na dłuższą metę smutek stawia ,całe ciało w niebezpieczeństwie.

Są jeszcze ci, którym śmierć rodzica, uniemożliwiła naprawienie ,rodzinnych relacji.

Śmierć rodzica zmienia dziecko , jednak na zawsze. Uruchamia taką lawinę emocji, które zmuszają dziecko do zmiany sposobu postrzegania ,naszych relacji, naszego otoczenia, a nawet, całego dotychczasowego życia.