Świadomość, że nawet w najtrudniejszych chwilach ,jest w naszym życiu ktoś, kto zawsze stanie po naszej stronie, kto pomoże i pozwoli uwierzyć, że wszystko będzie dobrze, jest budująca i mocno kształtuje w nas, poczucie wartości. Potrzebujemy wsparcia, jako rodzice i nie bójmy się pokazywać, tego naszym dzieciom. Niech to będzie ,dla nich naturalne. Niech wrastają wiedząc, że nie muszą zostać, sami z własnymi problemami.

Każda rodzina doświadcza, trudnych momentów. Są chwile, kiedy nie czujemy się wysłuchani, doceniani, ani mile widziani, zdarza się, że mówimy rzeczy, których nie mamy na myśli. Wybaczajmy i uczmy wybaczania dzieci , zapominania o rzeczach nieistotnych. Uczmy, że wybaczanie jest siłą, a nie słabością.

Gaśnie płomyczek w nagrobnej lampce, ktoś go zapalił tutaj od święta, krzyż skrzypi cicho szepcząc pacierze, za tych o których nikt nie pamięta.

Zmęczony stary otwarł ramiona, żeby przytulić ślady istnienia, życiowych bankrutów co stąd odeszli, nie mogąc uciec od przeznaczenia.

Renia Sobik. Stary drewniany krzyż. Zmurszały czasem cierpliwie czeka, na zapomnianym skrawku cmentarza, gdzie tylko wiatr hula pośród ,nagrobków i martwa cisza serca poraża.

Śmierć przydarza się każdemu, .... Wpisana w życie, z pierwszym oddechem, dopada nas bezlitośnie. Przyczyny są różne. I wtedy wszystko znika, codzienne kłopoty, nabrzmiałe emocje. Pozostają żywi, rozpaczliwie bezsilni i płacz najprawdziwszy.

Ci, którzy odchodzą pierwsi, mają dużo lepiej. Ci, którzy zostają, muszą być bardzo silni, żeby przeżyć samotność. ~ Anna Ficner-Ogonowska

To jest bardzo trudny czas dla każdego, kto stracił najbliższych.Wydaje się, że osoby te odeszły ,na chwilkę i zaraz wrócą i ciągle czekasz ,każdego dnia uczymy się, z tym żyć.Jest to ,bardzo trudne .

Niby człowiek uczy się ,z tym żyć, że kogoś bliskiego już nie ma z nami. Ale czasami i tak jest, ciężko gdy wracają wspomnienia.

Myślałam że po latach, będę mogła inaczej przeżyć, odejście bardzo bliskich memu sercu. Ale to nie możliwe, bo w styczniu w ciągu paru dni, serce znowu pęka z żalu ,odeszły dwie kochane osoby .

Choć minęło tyle lat ,to czuje każdego dnia jakby stało się to wczoraj, ogromny ból ,w sercu i pustka jest taka sama ,jak dnia kiedy dowiedziałem ,się o ich śmierci.

Parędziesiąt lat temu straciłem kogoś bliskiego, ale zawsze jest w moim sercu do dziś, chociaż minęło tyle lat, a wiem że jest przymnie cały czas ,bo noszę go w swoim sercu, mój ojczym po prostu tatuś chociaż nie był moim ojcem ,kocham go całym sercem i pamiętam o nim ,chociaż ojciec mój prawdziwy żyje nie mam do niego żalu ,ze go niema przy mnie tak chciało życie .