A rano kiedy się budzisz, zostawia piękne wspomnienia. Chcesz znów ją spotkać wieczorem, poczuć jej zapach istnienia. Snów pięknych jak zachód słońca. Snów, które nie będą miały końca. Delikatnych jak pluszowy miś. Takich snów życzę ci dziś.

Aby do snu cię utulić księżyc , w błogiej ciszy cię przytulić . noc odpędzi czarne myśli , aby słodki sen się przyśnił. Noc szepcze do ucha wyznania, spokojem otacza twe myśli. Odpoczywasz w jej ramionach, nie wiedząc co Ci się przyśni.

Czasem kiedy patrzysz w niebo , zastanawiasz się dlaczego , kiedy tylko słońce zgaśnie , cały świat po chwili zaśnie . Czemu cisza wnet się skrada , wtedy kiedy zmrok zapada , czemu gwiazdy jak płomienie , przeganiają nocne cienie . Czemu księżyc z twarzą złotą , świeci całą noc z ochotą , takie nocki jest zadanie , by umilić tobie spanie .

Dokąd odszedł w ciepłej szubie, ten co lejce trzymał ,w dłoni i potrafił po mistrzowsku, dopingować trójkę koni?. Dzisiaj dzieci już nie widzą, jak bat ponad nad ,głową lata i jak się chrapanie koni, z dźwiękiem dzwonków pięknie splata. Komu dzisiaj sypnie w oczy, tuman śniegu spod kopyta?. Tamten ” Jamszczik” Wertyńskiego, to zniszczona dawno płyta.

Kulig przeszłości. Jakże zmienia się na świecie. Romantyzmu w nim nie staje. Dzisiaj traktor ciągnie sanie. Poprzez pola, lasy, gaje. Gdzie podziały się te czasy, kiedy konik gnał na przedzie, a dzwoneczki oznajmiały, że kuligiem radość jedzie?.

Jeszcze tylko księżyc, z jego blaskiem zwabię, sny rozpiszę czułe, dla ciebie - zostawię.

Promykami szczęścia, zbuduję łuk tęczy, by obdarzał ciepłem, gdy dzień zimnem dręczy. Najjaśniej zaświecę, pomiędzy szarością, ugoszczę w swym sercu, z wielką życzliwością.

To już koniec ,dzionka i nie widać słonka. Już z księżycem mija się, na niebie, a rano znów radośnie obudzi, ciebie. Specjalnie dla ciebie szlaki gwiazd ułożę, pozrywam ci niebo, pod nogi położę.

Zapraszam do mojego stołu, ma herbatkę lub kawę.

Aż chce się pokulać, potarzać zrobić orła ,w tym pięknym białym puchu ,takie widoki z dzieciństwa i młodości .

I pisz do mnie, o wszystkim. Że kawa jest za gorąca i, że lodówka zbyt pusta. Że gdy biegłeś na tramwaj, na Konopnickiej, ochlapał cię granatowy samochód. . I, że na sali ktoś śpi w trzecim rzędzie pod oknem, a wykładowca założył krawat sprzed wojny.

Owszem może są niebezpieczne ,ale to zwierzę żyje na, dziko i próbuje się jakoś bronić, ale czy nie są kochane i też, chcą żyć. A ludzie z nudów, są zagładą całego świata .