Ostatecznym celem wychowywania dziecka ,jest przecież wypuszczenie w świat odrębnej, odpowiedzialnej, za samą siebie osoby. Powinniśmy pragnąć, żeby nasze dziecko miało własne dążenia, podejmowało własne decyzje, dyskutowało używając własnych argumentów, było zdolne do ,autorefleksji i stawiania sobie samemu granic, lub rozszerzania ich.

Nie spełniaj wymagań swojego dziecka, tylko jego potrzeby. Bądź stałą, niezmienną ,częścią jego życia. Pocieszycielem, przewodnikiem, kimś, kto zapewnia ochronę i opiekę. A przede wszystkim, nie popychaj dziecka na siłę, ku niezależności i dorosłości. Jedynie dobra, głęboka relacja oparta ,na miłości pozwoli mu wydorośleć.

Wiedzieć i czuć, że jest się kochanym, że nie trzeba się tego wstydzić, że to ważne, budujące i dające oparcie. Niech nasze dzieci wiedzą, że mogą okazywać swoje uczucia.

Powtarzajcie dzieciom , jak bardzo je kochacie, jak stałe to uczucie, nadrzędne i niezmienne. Nigdy nie szantażujcie ich, swoją miłością! Nauczcie dzieci, że mówić kocham – to piękna cecha ,w życiu umieć mówić o uczuciach.

Dzieci nie mogą być zbyt mocno do nas przywiązane, mogą być tylko „głęboko” przywiązane. To „przywiązanie” jest celowe – uzależnia je od nas, dzięki czemu możemy je prowadzić ku kolejnym etapom dojrzewania.

Kiedyś moja córka ,zapytała mnie: – Mamo, a dlaczego ciągle mówisz, że mnie kochasz? – Bo tak jest, córeczko. Bardzo cię kocham i chcę, żebyś o tym wiedziała.

Powtarzajcie dzieciom, że jesteście dumni z tego czego się nauczyły, z tego co udało im się osiągnąć. Obojętnie czy jest to budowla z klocków, czy pierwsze miejsce, w ogólnopolskim konkursie młodych naukowców. Każdy sukces, każda nowa umiejętność – to ciężka praca, często mozolna. To wysiłek i skutek ,często wielu wcześniejszych niepowodzeń.

To co czuje się na widok sukcesów ,swojego dziecka, jest czymś niepowtarzalnym. Duma i radość – często podwójnie, bo jeszcze chwilę wcześniej, był tylko strach – czy mu się uda, czy się nie przewróci. I naprawdę tak jest, pod warunkiem, że mamy czas, żeby te sukcesy zauważyć.

Równie ważne jest , umiejętność przepraszania. Bo po co uginać kolana, lub z trudem przyznawać się, do porażki – jeśli wpadamy na mur?. Przyjęcie przeprosin jest, tak samo ważne i symboliczne. Potwierdza dziecku, że dobrze postąpiło, że może liczyć na pomoc i miłość, że nie musi się obawiać gniewu. Niech nasze dziecko wie, że tak wiele jest, w naszych rękach i że warto wybaczać.

Dłoń w dłoni skryta, molo miłości w sercach. Wieczór z mewami.

Wiosna jest, boska i radosna.

Malwa typowy kwiatek, w wiejskich ogródkach.