Każdy syn będzie postrzegał kobiety, tak jak ojciec traktuje ich matkę .A więc , cieszę się, że tak mało w życiu moich dzieci, było obecności ich parszywego ojca.

To instrukcja tego nowoczesnego, bezstresowego wychowania?. Już widziałem jak się kończy ,takie podejście że dziecku nawet klapsa, za karę się nie da. 3 latek bijący matkę ,po twarzy i szarpiący za włosy ,bo mamusia od urodzenia na wszystko ,pozwalała i nie karciła.

Może trzeba zbadać przyczynę ,agresywnego zachowania dziecka, a nie wszytko zrzucać ,na bezstresowe wychowanie.

Dzieci ,to największy skarb i przyszłość tego świata, dbajmy o nie ,jak najbardziej potrafimy .

Piękne słowa miłość bezgraniczna, największy skarb jaki posiadam .To są moje dzieci , które kocham ich nad życie.

Za to, że nigdy dziecka swego, nie złamaliście mnie ,ani jednym słowem. Budowaliście mnie za to słowami miłości, wsparcia i życzliwości. Zabrałam je w sobie, kiedy już poszłam hen w życie ,czasem zbyt krętą drogą. Teraz, gdy upadam, te słowa miłości podnoszą mnie z kolan, z wiarą, że za chwilę już będzie dobrze, że zaraz wszystko sobie poukładam.

Mamo, Tato, dziękuję: Za to, że nigdy nie dawaliście mi gotowych rozwiązań, ale prawie zawsze powtarzaliście: pomyśl, wierzę, że sama świetnie sobie poradzisz. Proste, a jednocześnie takie trudne. Wiem, bo teraz ,sama mam dzieci. Chciałabym umieć, tak jak wy, pozwalać im częściej, próbować swych sił.

Za miłość bezwarunkową, do dziecka i akceptację. Bo dzięki wam umiem ich szukać, w relacji z najbliższym mi człowiekiem. I dzięki wam rozumiem, że i ja i on na nie zasłużyliśmy. Bezwarunkowo nie stawiam warunków w miłości, kocham po prostu za „nic”. Akceptuję, bo i mnie akceptowano.

Za rozmowy w kuchni nocą, przy kubku herbaty ,(mamo) i niedzielnym wspólnym obiedzie ,(tato). W moim domu ,ta herbata i ten niedzielny obiad to momenty ważne, kiedy czujemy naprawdę, że jesteśmy razem i jest nam ze sobą dobrze. Albo kiedy czujemy, że żeby było dobrze, trzeba właśnie ,tej rozmowy i dwóch kubków.

Nie wszystko w moim życiu wyszło tak, jak sobie to wymarzyłam w dzieciństwie. Ale to nie znaczy, że wyszło źle. I wy to też wiecie i za to, też was kocham.

Jako dziecko , dziękuję wam za wyprawy w góry, a nie na Majorkę, kiedy Majorka była szczytem marzeń. Dzięki tym wyprawom kocham góry bezkrytycznie, a o Majorce myślę z dystansem, lekko nonszalancko. Żyję tu i teraz, ale nie odpuszczam marzeń. Kiedyś je zrealizuję, kiedyś znajdę swoją Majorkę.

Należy uczyć ludzi miłości, do zwierząt .Udowadniając , że nie tylko my ludzie, mamy uczucia.