"Wcześniej nie chciał się, do mnie nawet przytulić, a teraz pies , nie może się oderwać".

Ale to wszystko nie starczy, żeby twoje dzieci, były naprawdę szczęśliwe, jeśli nie będzie cię obok. Nie mów, że nie umiesz, że nikt cię tego nie nauczył, że nie ma takiej szkoły, ani takiego kursu. Spójrz na ich matkę – ona częściej kieruje się intuicją, sercem. Nie ucieka.

Prawdziwy tata to ktoś, kto zawsze znajdzie czas ,dla swojej rodziny, bez względu na to, jak bardzo byłby zajęty. Ilekroć jego partnerka ,lub jego dzieci są w potrzebie, daje im do zrozumienia, że ​​mogą na nim polegać .

Zrobi wszystko, co w jego mocy, aby dać swojej rodzinie, siłę i pewność, że dadzą radę, stawić czoła problemom. Jest facetem, który nigdy, nie porzuci swojej rodziny, gdy pojawi się prawdziwy kryzys.

Prawdziwy tata pokazuje ,jak kochać. Jest uważny na potrzeby, swojego dziecka – te emocjonalne. Zna jego lęki i podpowiada jak sobie, z nimi poradzić. Prawdziwy tata wie, co lubi jego dziecko i czym się interesuje.

Akceptuje to, że dziecko jest inne ,niż on. Wspiera je w dążeniu ,do celu i pomaga uczyć się na błędach. Prawdziwy ojciec, uczy szacunku. I tego, że sami, również zasługujemy na szacunek. Pokazuje jak ,rozwiązywać konflikty i jak cieszyć się tym, co mamy.

Prawdziwy ojciec jest obok, kiedy jego dziecko go potrzebuje. Pewnie nie raz się myli, błądzi. Ale zależy mu, szuka rozwiązań. Jest odpowiedzialny, za najbliższych.

Nie jest ważne, ile masz. Ważne, czym tak naprawdę możesz się ,ze swoim dzieckiem podzielić: twoje doświadczenie, twoja wspomnienia, twój czas. Ważne są wszystkie te wspólne chwile, które twoje dziecko zapamięta i o których będzie mogło myśleć, wspominając dzieciństwo.

„Dzieci to nuda, męka" mówi mój przyjaciel. A ja myślę, że dzięki dzieciom uczymy się, kochać i być blisko. O miłości, macierzyńskiej.

Cokolwiek się zadzieje, z naszymi dziećmi kiedyś – to czego nas nauczyły ,zostanie na zawsze .

W sumie też czasem wyobrażam ,sobie swoje życie, bez dziecka.

Na przykład, gdy zamiast wieczorem czytać książkę, pomagam w zadaniach z matematyki, której zawsze nie znosiłam, uczestniczę w życiu szkoły, z której sama chętnie uciekłam. Kiedy siedzę, na wielogodzinnym zebraniu. Kiedy powtarzam synowi coś dziesiąty raz, a on mówi: „oesuuuu”. Wyobrażam sobie, alternatywne życie. Jest w nim ,więcej wolności. Więcej książek i ogólnego luzu. I nie ma tam rutyny, którą dziecko wymusza.