Zabiorę ciebie do zaczarowanego ogrodu, rajskie ptaki wskażą nam drogę, tam, otworzą bramę ogrodu pełnego blasku, ukwieconym aromatem czarodziejskich uczuć, unosząc w powietrzu, magiczną woń miłości, wśród herbacianych róż. Kryształami kropli łez. rozchodzących szeptem fontanny, zostaniemy schowani przed światem, chcesz...?

Kolejny kwiat, kwiat piękna miłości Boga, do ludu jego. Kwiat, który pachnie Nim. Pachnie słodyczą ,bez zapachu kwasu. Kwiat, którego kolorami ,są barwy ciepła ,jakie daje Bóg." Barbara Z.

"Ile jest. kwiatów w świecie?!. Ile?!. Nikt nie wie. Może wczoraj z pewną nieśmiałością ,zakwitł kwiat dotychczas nieznany. Wyszedł prosto, z rąk Boga. To była jego droga, aby żyć na ziemi kruchej.

Mój dziadek zwykł mawiać. Do zadziornych małolatów wiosną: "Takie kozaki jak ty. U mnie za stajnią ,na gnoju rosną".

Mój dziadek, był architektem. Mówił, że kreska - i historia - kończy się tam, gdzie się zaczęła. I odwrotnie.

Babcia i dziadek, w duszach trzymają miłość. Wnuki, w ich sercach.

Laseczka. Dziadek wiernie opiera się jednej. Wnuczek nie może oprzeć się żadnej.

Był chłopiec z marzeniem, jest dorosły z celem, a dziadek pozostanie ,z pragnieniem.

Nie wiem, kim był mój dziadek; bardziej interesuje mnie, kim będzie mój wnuk.

Gdy babka piekła babkę, to dziadek miał ,na nią chrapkę.

Życie to taki ,dziadek z brodą który rozdaje fanty ,według własnego uznania.

Życie to twardy orzech, a prawdziwa przyjaźń, to dziadek do orzechów.