Chcemy, żeby przyroda, której jesteśmy częścią, przetrwała. Chcemy cieszyć oczy ,widokiem tych istot. Chcemy, żeby nasze dzieci ,widziały je nie tylko ,na zdjęciach.

Nie ma jak drzemka, w promieniach popołudniowego ,słońca .

Podaj trąbkę, poprowadzę cię ,na spacer.

Rude koty obrosły legendami, przede wszystkim ze względu na, swe rzekome cechy charakteru. Mają być jakoby cwane, niekiedy złośliwe, sprytne, ale jednocześnie bardzo inteligentne. Tymczasem po pierwsze, ani kot, ani też inne zwierzęta złośliwe ,być nie mogą – jest to cecha typowo ludzka, a przejawy rzekomej kociej „złośliwości” ,da się łatwo wytłumaczyć, w inny sposób.A pozostałe cechy?. Być może jest to efekt ,skojarzenia rudych kotów ,ze stereotypowym obrazem lisa.

Tak naprawdę, żeby wychować dzieci, które potrafią o siebie zadbać, wystarczy konsekwentne powtarzanie, pewnych bardzo prostych czynności, które wymagają po prostu cierpliwości i wytrwałości.

Musisz pamiętać o uszanowaniu rytmu, twojego dziecka. Niezależnie od tego, czy ubiera się sam, pomaga w prostych czynnościach domowych, czy układa swoje rzeczy, wszystko zależy w dużej mierze ,od jego wieku. Stopień trudności ma rosnąć ,razem z nim.

Każde dziecko powinno być ,świadome swoich obowiązków. Bądź przewodnikiem, wyjaśnij, jak wykonywać powierzone dziecku ,obowiązki i nadzoruj proces. W ten sposób dziecko ,uświadomi sobie własne ograniczenia ,ale i własną wartość.

Musimy jednak, pozwolić mu eksperymentować, internalizować i stawić czoła wyzwaniom, które jest, w stanie sprostać.

Dziecko z pewnością potrzebuje ochrony, ale nie potrzebuje żadnej nadopiekuńczości. Podobnie jak ,nauczyciele i rodzice, musimy dać mu narzędzia ,do nauki radzenia sobie w społeczeństwie.

Dziecko będzie musiało, stopniowo poprawiać swoje umiejętności. Konieczne będzie pozostawienie, go w spokoju. W ten sposób rozwinie zaufanie ,do własnych umiejętności. Zaufaj .

Wszyscy ,popełniamy błędy. Dziecko od samego początku uczy się, szuka i odkrywa, co może się stać, gdy robi coś ,po raz pierwszy. Jest to doskonała okazja, aby nauczyć go akceptacji, dla porażek i błędów. Nigdy nie trać ,cierpliwości i nie karz, za błędy. Rozmawiaj o nich i ucz ,wyciągać wnioski.

Za każdym dzieckiem, które wierzy w siebie, stoi rodzic, który uwierzył w nie ,jako pierwszy.