Zima za oknem. Zima i w sercu, bo wciąż unikasz mnie. A tak bardzo. pokochać cię chcę. !

Kiedy świat się budzi wiosną, Nagle staje się zielony. Gdy radośnie ptak zaśpiewa. I nieśmiałe kwiaty rosną. Człowiek staje zachwycony. I oczarowany wiosną, zamiast zimą. Która serca nam ogrzewa.

Zima piękna jest, nie powiem. Srebrząc słońcem cały świat. Ma uroki swoje mroźne. Ale moim, skromnym słowem. Nigdy nie dorówna wiośnie. Choć zachwyci czasem słońcem. Choć zamrozi w oknie kwiat.

Ludzie już są pogodniejsi. Ciepłej wiosny podmuch czując. Dziarskim krokiem znów wędrują. Ciesząc oko pięknym dniem. I starają się być lepsi. Bo szczęśliwsi są, weselsi. Gdy czas mroźny zimy idzie w cień.

Odchodzi zima. Już za oknem piękny świat. Wyzłocony ciepłym słońcem. I choć czasem jeszcze mroźnie. Choć nie kwitnie jeszcze kwiat. Nie zawieje wiatr gorącem. Już weselej jest, radośniej. Bo już marzy się o wiośnie.

Serce to głaz ,który ogrzewa się, tylko jeden raz. Tak łatwo uwięzić dobro ,nawet w kruchej dłoni i tak trudno, dać mu żyć i innych do tego skłonić. Zimno na skroni i wokół chłód. Marzę by pokonać ludzkiego jestestwa ,odwieczny lód. Może kiedyś nadejdzie ,zbawczy słowa wschód. Przemiany kruchej wzajemności cud.

Świat czeka odwilży która nigdy nie nastanie. Dywany zieleni i kwiatów, tylko maskują prawdę. Zima uczuć nastała na wieki, przymarzły ,niewidzących oczu powieki.

Nawet siarki oddech ,palący na karku byłby, milszy niż spowita lodem rzeka krwi. Z wierzchu biała niewinności pokrywa, czarne błoto pod spodem skrywa.

Świat spowił śniegu całun ciszy. Myśli skrzydła zamarły, skute lodu jarzmem bez życia. Biały kurz igiełek lodu ,zasypuje ślady odczuć. Martwym złem nasiąkłe, dusze czekają odwilży.

By ci wszystko pasowało, by kłopotów było mało. By się wiodło znakomicie, by wesołe było życie. Sto całusów na dodatek, by smaczniejszy był opłatek.

Jaki, będzie ten co przyjdzie?. Niesie dary w worku na dnie, marzeń morze, życzeń krocie, niech się spełnią, kto ich pragnie;

Nie żałujmy chwil minionych, odpłynęły, gdzieś w nieznane, chodzić trzeba i pod górkę, brać musimy, co nam dane.