Patrzy jeleń, z góry jakby wiedział, że te piękne rogi, są jego dumą.

Mamy niestety się nie da zastąpić. Każda dla dziecka ,jest kierunkowskazem. Ale ich naucz, że nie można wątpić. I kiedyś wszyscy, będziemy razem. A na cmentarzu, choć serce ściska Nie wiele dla malca ,już będzie potrzeba. Więc zapal światełko ,pomódl się z bliska. I wracaj Mikuś z powrotem do nieba. Ja jestem zdrowy i mam rodzinę. Nigdy nie czułem, że jestem sam. I nie wyglądam ,też na chudzinę Ja tak na prawdę już wszystko mam.

Z panem Rudolfem swymi saniami. W pijackiej izbie drogi Mikosiu. Gdzie każdy dzionek alkoholowy. Daj dzieciom ,wiarę, nadzieję i miłość. A starym dużo oleju do głowy. Daj bochen, chleba masło i mleko. Owoce soczek i czekoladę. Niech te maluchy ,cały czas wierzą. Że z tobą Mikoś, to dadzą radę.

Drogi Mikosiu. w szpitalu dzieciom, kiedy serduszko będziesz naprawiać, niech twoje elfy i magia święta, tych bohaterów będą zabawiać. W hospicjum zabierz im ,ból i trwogę. I podniebnymi z gwiazdką błoniami. Zabierz maluchów w ostatnią drogę .

Kocham zwierzęta, ale ich świat to też, brutalny świat.

Psy dla większości z nas ,są jak rodzina. Bywa nawet, że z czworonogiem mamy lepszy kontakt, niż z rodzicami, rodzeństwem ,czy partnerem.

Taki wieczór jak dziś kiedy, również my na moment stajemy się, dziećmi i za ich przykładem wzdychając, ukradkiem zerkamy w gwiazdy. Bo przecież gdzieś tam, w myślach i nasze listy z,ostały wysłane. Znów wierzymy."

"Dziś dzieci jakoś szybciej przestają nimi być, szybciej dorastają, więcej rozumieją, więcej dostrzegają. Ale jest taki wieczór, kiedy zapominają o tym biegu życia, siadają na parapecie patrząc, w okno i wypatrują tych sań z reniferami i uroczym, uśmiechniętym staruszkiem. Znów wierzą.

"Wszyscy mówią o miłości matki do dziecka, szanuję to, ale niewielu mówi o poświęceniu ojca, które moim zdaniem również ,zasługuje na ogromny szacunek."

Dla dzieci ,jest wielu wspaniałych ojców, ich miłość jest równa miłości matki, a bywają przypadki, że i większa .

„Co czuje dziecko, które ma przed sobą Boga, w postaci rodzica, a jednocześnie kata?. To rozrywa człowieka na strzępy, to jest trauma”.

Walka o Wigilię, przekupywanie prezentami, nadąsane dzieci. A w środku ,tego cyrku my.