Adwentowy sen skrzypiec. Od muzyki piękniejsza, jest tylko cisza. Nie dotykaj skrzypiec, proszę, niech jeszcze śpią, tonąc w swym, sonatowym adagio molto - magiczny sen adwentowego zacisza. Popatrz za oknem biało, świat, jak zaklęty. Słuchaj dzwonków ciszy, zanim czas ten minie. Słyszysz, sonatinę gra świerszcz za kominem, skrzypeczki stroił ,latem na krzaku mięty.

Najlepszy przyjaciel, do którego nie musisz nic mówić, a i tak doskonale cię zrozumie.

Może właśnie wtedy, człowiek staje się, na moment kimś innym?. Albo po prostu jest sobą, takim jakim zawsze pragnie być, radosnym i szczęśliwym - może tylko wtedy?. Jesienne marzenia przychodzą dziś z wiatrem, spadają wraz liśćmi, do serc delikatnie, jesienne tęsknoty, wracają znów . Czy jesień spełni nasze marzenia, uśmiech wywoła na twarzy.

Smutne byłoby życie, bez marzeń. To właśnie marzenia dają, nam kawałeczek nieba, osładzają czasami gorzkie życie. Gdyby tak na chwilę, zapomnieć o tym co boli, co dzieli?. Gdyby tak na chwilę, zapomnieć o przeszłości, zostawić za sobą, zmartwienia i troski?. Nie oglądać się ,za siebie i być tylko dla siebie, na chwilę.

Słodkiej nocki ci dziś życzę. Takiej słodkiej jak słodycze. I w cukierek lub pączusia. Niech zamieni się podusia. Gwiazdka siądzie koło łóżka. Będzie szeptać ci do uszka. O snach pięknych, lukrowanych. Czekoladą polewanych.

Grudniowy wieczór na rynku miasta, mgła okryła wieżę ratusza. Ciemny granat na niebie narasta, a mnie ten klimat bardzo wzrusza. To przedświąteczny wystrój uliczek, te gwiazdy świecące i dekoracje i inne, których nawet nie zliczę, dają dla serca miłą wibrację.

Myślę co mnie dzisiaj spotka, może wygram w totolotka. Miło jest sobie pomarzyć, choć to mi się nie przydarzy. I z energią dzień zaczynam. Filiżankę, kawy trzymam i radosna moja mina. Bo tak działa kofeina.

Piję sobie kawę z ranka, obok mleczko i śmietanka. Gdy o świcie wcześnie wstanę, to nie tęsknię za śniadaniem. Wodę już w czajniku grzeję, a za oknem noc widnieje. Myśląc sobie o pogodzie, powolutku kawę słodzę .

Kiedyś życie na Ziemi, tętniło radością, człowiek wtopiony w przyrodę, był samą miłością. Uczył się od niej ,wszelkiego rzemiosła. Ona ,była mądrością. Szczęściem była wiosna. Lecz człowiek rzucił swej, Ziemi wyzwanie. To ja jestem Ziemio, twoim panem. A ty bezbronna musisz mi się poddać i swoje dobra mej wygodzie, memu szczęściu oddać.I stało się - ołowiane chmury, betonowe domy, ropiejące wody. Nie masz już, Ziemio swoistej urody. Kiedyś moja planeta była rajem ,dla każdego stworzenia.

Dni grudniowe upływają, w coraz większym biegu. Tylko niebo ciut zaspało, ciągle niema śniegu. Głowy w górę zadzieramy, niczym różowa róża.. Czy nie leci wprost na ziemię, bielusieńki płatek.

Będąc z tobą .czuje się jak anioł, anioł pozbawiony skrzydeł.

Jak fale morskie ,ku piaszczystym brzegom, tak nasze chwile ,dążą ku końcowi.