Przez lata wspólnego życia, można się do siebie upodobnić. Dzieje się to tak dlatego, że miłość rozwija, w ludziach tkwiące w nich ziarenka pokrewieństwa. Dzięki miłosnym impulsom, człowiek nie obojętnieje na świat .

Życie nam mija patrząc ze śmiechem, jak zakręceni szukamy drogi, choć nam drogowskaz ją pokazuje, czasem gdzie inaczej prowadzą nas nogi. A może sercem wybierać kierunek i rozumowi, zdjąć ten frasunek, bo życie mija jak wartka rzeka, czas przeklinając, że nam ucieka. Że biegnie szybko, gdy chcemy stanąć, zamyślić się nad jego sensem. Mijają szybko chwile kochane, co nam radości niosą w podzięce.

Patrzeć na innych, lecz także na siebie, zaglądać w lustro, by nie wierzyć kłamstwom. Walczyć o dobro, nawet to niewielkie, bo z niego przecież, buduje się wieczność. Nie zmarnować chwili, by nie stracić życia . Cieszyć się ludźmi, bo oni są ważni , zawsze być człowiekiem .

Odnaleźć siebie, by pozostać sobą i nie sprzedać siebie, za wygodną cenę . Wejść w środek tłumu, lecz nie zgubić twarzy, odkrywać prawdę, by nie zbłądzić w życiu , nawet gdy wszyscy, pójdą inną drogą.

Wspaniałe zwierzę które kieruje się instynktem, potrafi troszczyć się o inne,nie z tego gatunku. A człowiek rozumny , co robi?. Robi z siebie potwora.

Szczeniaki mają to do siebie, że są maleńkie i bardzo, łatwo je zranić.

Spotkanie białego renifera ,uważane jest za, oznakę szczęścia.

Mały prosiaczek podążył za mamą, tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobili z nią ludzie. Musimy sobie uświadomić, że nasze wybory mają przełożenie, na cierpienie innych. Nie tylko cierpienie fizyczne, ale również cierpienie psychiczne. Bo zwierzęta odczuwają ból ,tak samo jak ty. Odczuwają go, dotkliwie. Żyj i pozwól żyć innym.

Skacze, skacze wiewióreczka. Po szumiącym lesie. Zrywa orzech na leszczynie. I do dziupli niesie. Trzeba zbierać już zapasy. Na zimowe ciężkie czasy. Gdy wiewiórki orzechy zbierają, wnet szybką zimę zapowiadają.

Listopad, gdy już kończy, dzień i gwiazdka się pokaże, spotkamy się przy blasku świec, tak jak tradycja każe. Zaszczeka pies, gęś złapie ser i buty ,staną w rzędzie, na wodę wosk ,wyleje się i tajemniczo będzie. Niech wieczór ten obieca nam, dni piękne i los nowy, niech spełnią się najlepsze z wróżb, w ten wieczór Andrzejkowy.

Dziś jesień podała nam ręce, parkową aleją prowadzi, wśród barw wypieszczonych słońcem, znowu jesteśmy młodzi. Ze słów i szelestu liści, wiatr złożył serenadę, podajesz dłoni koszyczek, ja rude kasztany kładę. A zwykły kasztan w twych dłoniach, jak klejnot w słońcu się mieni, już moich nie szukasz spojrzeń, spoglądasz w oczy jesieni.

W jesiennej ciszy las skąpany. Wiatr rude liście bierze w tany. Zamilkł śpiew ptaków radosny. Zielenią się tylko świerki i sosny. Ta jesień brązem i złotem malowana. Uśmiecha się do nas od samego rana. Szeleści liśćmi sypiąc je na ziemi. A w lesie powoli już wszystko drzemie.