Listku jesienny, maleńki niesiony wiatrem, moich myśli i uczuć posłańcu. Nieś ludziom RADOŚĆ w czasie niełatwym. Zawiruj z wiatrem w szalonym tańcu.
Znów lecą liście unoszone wiatrem, barwne motyle jak jesienny przegłos, rdzawo złoty podpalony szkarłatem, jakby prosto z niebios. Spóźniony zimowit ogrzewa fiolet, w skąpych promykach starzonego złota, błękit kołysze drzewa jak gondolą, u kei – tęsknota. Wonie ziół miesza szejker spiżarny, majeranku ,kminku, bazylii i mięty, niby tak samo, jednak nie - kochany boś w przeszłość zamknięty. /Zofia Szydzik/
Gdy zapłacze deszczowymi łzami, smutek i nostalgię odczuwamy. Kiedy z wichrem rusza w tany, czy jesień kochamy ?- pytamy. Bo jesień choć dojrzała i bardzo piękna dama, nie zawsze bywa lubiana, w swych nastroju odmianach.
Uśmiech ma tajemniczy, niczym u Mony Lizy . Ten kogo nim obdaruje, ciepło w sercu poczuje . W ręku niesie kosz z owocami, częstując witaminami, w drugim ma astrów bukiecik, kolorowych jak jej zalety.
„Portret jesieni „. Włosy ma srebrem przetykane, usta jak jarzębiny korale. Oczy ciepłe jak kasztany, co brązowo już dojrzały . Piękna w sukni koloru wrzosów, uroku odmówić jej nie sposób, nawet gdy za mgłą się skryje, i białym welonem ziemię okryje.
Jak nie kochać jesieni, siostry listopada. Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie. I w swoim majestacie uczy nas pokory. Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie.
Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej. Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci. Chryzantemy pobieli, dla tych, których nie ma. Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.
Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych. Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych. Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc, kojąc w twym słabym sercu, codzienne zgryzoty.
Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata. Liści niesionych w lesie , wiatrem, w rytm deszczu tańczących. Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły, czekając na swych braci, za morze lecących.
Partytura jesienna zawsze gotowa, Grał z wielkim uczuciem. Od serca. Nawet wtedy gdy nikt go nie słuchał. Kiedy dźwięki tańczyły jak w balecie. A zasłuchane w leśnych dolinach echo. Czasem przestawało być echem. Bo roniło łzę i wstydziło się szlochu. Grał jak z nut. Jesienną balladę. Melancholijną. Wiatr.
Muzyka jesieni. Grał jak z nut. Jesienną balladę melancholijną nad jeziorem. Skrzypce wystrugał z patyka. Struną była pajęcza nić. Fletem szczeliny w skałach. Sceną rozrzucone liście. Widownią odlatujące ptaki.
Ostatni wpis: 18 minut temu
Wygrałem 50 punktów w konkursie Użytkownik Online
Wygrałem 50 punktów w konkursie Użytkownik Online
Wygrałem 50 punktów w konkursie Użytkownik Online
Dodałem zdjęcie do albumu [link]
Mój nowy komentarz do tapety [link]Ostatni wpis: 16 minut temu
[Automat] Awansowałem do rangi :)
Oooooo
Użytkownicy tebum27, radoslaw, thean wygrałi po 50 punktów w konkursie Użytkownik Online, Gratulujemy!!
Wybaczcie mi moją wczorajszą nieobecność ale miałem lekkie problemy zdrowotne
:)) dziękuję i dobrego dnia nam wszystkim
ALDONA789
basikp19 446 punktów
majka140712 103 punktów
Ewa1511 997 punktów
ViolaLidia29 395 punktów
thean9 078 punktów
zobacz więcej...