Ach, żółty las, żółty las ... Oto kawałek szczęścia. Oto miejsce, w którym możesz pomyśleć. Gabriel Troepolsky

Jesień, to nie kalendarz ... Jesień jest w duszy.

Liście prędzej czy później porwie wiatr i odlecą.A kamień wciąż będzie czekał.

Wyobraźnia to taka magiczna różdżka w rzeczywistości. Dzięki niej, nawet spadający liść to wróżka.

Wiatr unosi liść do góry ale nieważne jak wysoko poleci i tak zawsze spadnie na ziemię.

Wszystkie zachody słońca to narodziny wielkich i jasnych wschodów słońca.

Życie opisane jest w barwach jesieni: brudno-brązowe, w odcieniach żółci i karmazynu, a czasem bywa i zielone. takie świeże i piękne jak letni liść na jesiennym drzewie.

Łapać każdy ciepły podmuch wiatru i unosić się na nim jak najdłużej tak jak jesienny liść, który żyje cudowną chwilą i nie przejmuje się gdzie upadnie.

Nawet suchy liść ma swoje nerwy.

Ludzie tak łatwo nie zmieniają upodobań. Lubią, co lubili, nawet jeśli nie rozumieją dlaczego.

Ludzie przychodzą i odchodzą… pojawiają się i znikają z twojego życia prawie tak jak bohaterowie ulubionej książki. Kiedy ją w końcu zamykasz, postaci opowiedziały swoją historię i zaczynasz czytać nową książkę z całkiem nowymi bohaterami i ich perypetiami. I po jakimś czasie koncentrujesz się na nich, a nie na tych z przeszłości.

Liść ma w sobie coś wspaniałego - powiedział. - Mówi człowiekowi, żeby żył jak najlepiej i jak najdłużej, do czasu, gdy trzeba będzie odpuścić i pozwolić sobie na to, by odfrunąć z gracją.