Tęskno­ta - godzi­ny mie­rzo­ne oddechem

Miłość i tęskno­ta to jed­no­jajo­we bliźnięta zrodzo­ne z ludzkiego up­ragnienia szczęścia. Wyglądają jed­na­kowo, różnią się nieco cha­rak­te­rem i tworzą roz­bieżne historie.

Z tęskno­ty można wyr­wać garść włosów z głowy, a na­wet zos­tać łysym. Z tęskno­ty można pod­pa­lić nieumyślnie las. Przez nieugaszo­nego peta. Z tęskno­ty.. Tak wiem, tęskno­ta to nie cho­roba, a jed­nak można na nią umrzeć

Jeśli wiemy, że to za czym tęskni­my przyj­dzie - tęskno­ta jest wte­dy spokojniejsza.

Zziębnięta otu­la się śnieżnym puchem, sto­piona og­rze­wa w je­sien­nych liściach, prze­budzo­na mruży oko na wiosen­ne słonce, upal­nym la­tem to­pi się we włas­nym nurcie.. ta­ka właśnie jest tęsknota..

Gdy­by tęskno­ta nie była kulą u nogi nie słyszał by za sobą człowiek, łańcucha westchnień.

Cza­sami przychodzi na człowieka ta­ka nos­talgia, ta­ka tęskno­ta i niemoc że nic mu się nie chce. Na­wet umrzeć.

Miłość to proces. Rozwija się długo, trwa krótko i nadspodziewanie szybko ustaje.

Nasza miłość jak wiatr - nie możesz jej ujrzeć, lecz możesz ją poczuć.

Poczu­cie włas­nej war­tości jest niczym bur­sztyn na dnie morza...bar­dzo cen­ne lecz ciężko je od­na­leźć. Szczęścia­rzem ten które­mu się to uda

Mo­je ser­ce jest jak muszla...p...aj,słychać w nim szum naszej miłości

Praw­dzi­wy przy­jaciel jest dra­biną, po której wspi­namy się gdy dot­knęliśmy już dna. Praw­dzi­wy przy­jaciel jest kołem ra­tun­ko­wym na sa­mym środ­ku morza. Praw­dzi­wy przy­jaciel po pros­tu jest, a nie bywa.