Za­kocha­ny jest jak człowiek w le­sie - za­pat­rzo­ny w jed­no drzewo.

Łzy lu­bią nieraz gorzej niż ku­le dziurawić.

Wyob­raźnia jest ważniej­sza od wie­dzy, po­nieważ wie­dza jest ograniczona.

Mo­je marze­nie o miłości ob­ra­ca się w gru­zy, tak jak ściany han­ga­ru, z które­go zos­tają tyl­ko zwęglo­ne szczątki, czar­ne i wykręco­ne blachy, po­pioły, które strażacy jeszcze polewają.

Pi­sać pa­miętnik to tak jakby wspom­nieniom dać pióro, marze­nia uskrzydlić, ser­ca wysłuchać, duszę oczyścić.

Jeśli pot­ra­fisz spędzić z kimś pół godzi­ny w zu­pełnym mil­cze­niu i nie czuć przy tym wca­le skrępo­wania, ty i oso­ba ta możecie zos­tać przy­jaciółmi. Jeśli zaś mil­cze­nie będzie wam ciążyło, jes­teście so­bie ob­cy i nie war­to na­wet sta­rać się o zadzie­rzgnięcie przyjaźni.

Żad­na wo­da nie uga­si prag­nienia miłości, żad­na powódź jej nie zatopi.

Smu­tek jest sa­mowys­tar­czal­ny: by od­czuć jed­nak pełną war­tość ra­dości, mu­sisz mieć ko­goś, by się nią podzielić.

Mieliśmy ra­zem pat­rzeć na księżyc... Pat­rzę sama... Mieliśmy ra­zem marzyć o ko­loro­wych złudzeniach... Marzę sama... Mieliśmy ra­zem budzić się każde­go ranka... Budzę się sama... Mieliśmy ra­zem tworzyć "NAS"... Tworzę swo­je "JESTEM"... Mieliśmy ra­zem ukoić swo­je zra­nione serca... Cier­pię sama... Mieliśmy ra­zem od­na­leźć nadzieję... Szu­kam jej sama

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmur­ny dzień słotny... Kto? Nie wiem... Ktoś od­szedł i jes­tem samotny

Jedna nadzieja daje więcej siły niż dziesięć wspomnień

Powiedział nam Bartek, że dziś tłusty czwartek, a Bartkowa uwierzyła, tłustych pączków nasmażyła!!!