A swoją drogą, dobre serce warte jest tyle co wszystkie szare komórki.

Jesień to najpiękniejsza pora roku. Powolna, przymglona pieśń pogrzebowa. Wszystko co żywe, wie, że umiera i właśnie o tym swoim umieraniu śpiewa.

Czas nam się zajesienił, ale jeszcze gdzie, niegdzie październikowe słońce i barwy osłodzą nam do wiosny czekanie

W życiu to się trzeba naśmiać do woli, wytańczyć, z chłopem wykochać aż do utraty tchu, dzieci narodzić, najeść i wódki napić!

Nie ma takiego samego zachodu słońca. Każdy jest inny i każdy jest piękny

Czy to idący wybiera drogę, czy droga idącego?

a może by tak zatrzymać tę piękną kolorową jesień aż do wiosny?

Dni to bardzo tajemnicze istoty. Czasem przelatują jak strzała, kiedy indziej trwają bez końca, choć zawsze mają dokładnie dwadzieścia cztery godziny.

Idę swoją własną drogą. Tylko czy tą drogą dojdę do siebie?

Czekanie na świt trwało dwie herbaty z cytryną i jedną kawę...

U rowerzysty rozdarcia na tyłku nikt nie zauważy.

Ze względów oszczędnościowych polecam zgasić światłość wiekuistą, która mi może będzie świecić.