Przy­roda kiedyś sta­nie się azy­lem, ale nie będzie w nim miej­sca dla każdego. 

Na­wet krocząc przez ciem­ny, niez­na­ny las, nie czuję się tak za­gubiony, jak wśród włas­nych myśli.

Zacznij­my wszys­tko od no­wa , przy­roda postępu­je tak każde­go ro­ku .....

Wys­tar­czył je­den te­lefon, kil­ka słów wy­powie­dzianych w pośpiechu... abym się uśmie­chnęła i uj­rzała in­ny niż do­tychczas ko­lor tęskno­ty i oczekiwania... Na Ciebie... 

Uwiel­biam gdy mogę usłyszeć Twój uśmiech przez telefon

dob­rze, że przy­roda lu­bi równowagę: słońce po deszczu, ciszę po burzy

Pójdę w las i wyk­rzyczę cały żal z mojego serca.

o smaku kawowym czy czekoladowym? ....mniaaaaammm:)

Niektórym ko­bietom nie wys­tar­cza bu­kiet róż, chcą, żeby mężczyz­na tym różom zmieniali jeszcze wodę.

Od­dam bu­kiet roz­czochra­nych myśli w dob­re ręce perswazji.

Młodość mu­si się wyszu­mieć jak młody las. Sta­rość to na wspom­nienia czas

... Bo z czym in­nym ko­jarzy nam się la­to jeśli nie z wi­dokiem chylące­go się ku upad­ko­wi słońca ma­jaczące­go na ho­ryzon­cie kreślo­nym przez jeszcze błękit­ne niebo i złocis­ty łan zboża?