Świado­mość by­cia na dnie to luk­sus. Wiesz że nie możesz upaść niżej.

Być jak on, bo­hate­rem eto­su Opiewa­nym przez poetów świata Pa­letą pieśni pełnych pa­tosu, Być jak on, zdol­nym do czynów wiel­kich, Zdol­nym do od­da­nia życia swe­go Ginąc w krwa­wym bo­ju od szab­li Dla wol­ności kra­ju oj­czys­te­go.

Każdy zachód Słońca uświada­mia nam, że nie wszys­tko co"zachodzi" ma swój koniec.

Dlacze­go ludzie wolą wschód słońca od zacho­du? Prze­cież to to sa­mo, tyl­ko w drugą stronę

Każdy ma nadzieję zna­leźć osobę z którą mógłby oglądać wscho­dy słońca, aż do zacho­du włas­ne­go życia.

Z każdym następnym dniem bo­je się, co przy­niesie jutro, sko­ro nie mogę być już pew­na na­wet wczo­raj­sze­go zachodu słońca.

Przy zachodzie słońca, na­wet ba­nal­ne rzeczy na­bierają sensu.

O ile zachód słońca wyz­wa­la w nas po­zytyw­ne emoc­je, dzięki którym chce się żyć, tak wschód tworzy no­we chęci do życia.

Księżyc i zachód słońca tworzą prostą li­nię do ot­warcia wspom­nień i wiel­kie koło łączące wszys­tkich ludzi w skupieniu.

Burza na morzu. Kapitan ogłasza alarm. Przekrzykując szalejący sztorm pyta żeglarzy: – Czy któryś potrafi się modlić? – Tak – zgłasza się jeden – To dobrze. Będziesz się modlił, jak my założymy kamizelki ratunkowe, mamy o jedną za mało.

...wiatr nie za­wieje w two­je żagle jes­li nie wyp­ly­niesz na sze­rokie wody...

Kiedyś wrócę do tej wios­ny, którą byłaś moją przys­ta­nią, dziś jak żagiel bez wiat­ru, dryfuję.