Miłość to la­tar­nia mor­ska w zmien­nym świetle.

Są ludzie, którzy roz­siewają światło. I są ludzie, którzy wszys­tko zaciemniają.

Wo­jow­nik światła wie, że żaden człowiek nie jest sa­motną wyspą. Wie, że nie może wal­czyć sam. Ja­kiekol­wiek byłyby je­go za­miary, zaw­sze pot­rze­buje in­nych ludzi.

Bądź dla siebie la­tar­nią, która oświet­la twą drogę i nie poszu­kuj światła po­za sobą.

Sta­raj się doj­rzeć pro­myk światła tam, gdzie in­ni widzą tyl­ko ciemności.

Po­zując życiu, stań w dob­rym świetle.

Każde wczo­raj jest cieniem dnia dzisiejszego, jut­ro zaś, źrodłem światła a my w blas­ku jego.

Bądź światłem na ho­ryzon­cie życia bo nig­dy nie wiado­mo czy gdzieś tam w da­li nie błądzi okręt szu­kający por­tu do two­jego ser­ca by ofiaro­wać ci miłość.

Nie bój się cieni. One świad­czą o tym, że gdzieś znaj­du­je się światło.

Pochy­lam się nad krop­la­mi rosy są krys­ta­licznie czys­te jak aniel­skie włosy… Słucham wiat­ru, który po­liczki mo­je pieści ty­le w nim leśnych opowieści&... Do­tykam drzew dłońmi obo­lałymi ciężką pracą ich ener­gia siły mi przywraca…

Nasze bo­gac­two to nie kie­szeń co pęka, raczej włas­na tożsa­mość, śla­dy pra­cy na rękach...

Ko­bieta ma łzy i przy­jaciółkę do wy­gada­nia, mężczyz­na ciężką pracę i pół litra.