Chcę wie­rzyć że ludzie to coś więcej niż tyl­ko zwierzęta. Chcę wie­rzyć że is­tnieją praw­dzi­we uczu­cia, a nie tyl­ko chwi­lowe kap­ry­sy. Chcę wie­rzyć że ludzie myślą, a nie tyl­ko mówią to co po­wie­dzieli im inni. Chcę wie­rzyć że is­tnieje Bóg, a nie tyl­ko próżnia.

Ra­dość, jest jak dzi­kie zwierzę, je­den gwałtow­ny ruch i ucieka szyb­ciej niż się spodziewasz.

I doszliśmy do ta­kiego eta­pu, gdzie zwierzęta lo­jal­nością człowieka przewyższają.

"Ludzkich cech" człowiek po­winien uczyć się od niektórych zwierząt...

..mądrości uczy­my się od zwierząt.. Głupotę przej­mu­jemy od ludzi..

Zwierzęta są zbyt war­tościowy­mi is­to­tami, by przy­pisy­wać im ja­kiekol­wiek ludzkie cechy.

Naz­wij człowieka zwierzęciem, a spoj­rzy z pod by­ka, uniesie się dumą, jak paw, będzie świ­rował pa­wiana i bro­nił jak lew, by swoim świńskim zacho­waniem udo­wod­nić, że nim nie jest.

W Wi­gilię po­noć zwierzęta ludzkim prze­mawiają głosem... A ja bym chciała, aby nie je­den człowiek wreszcie... " po ludzku" zaczął mówić.

Jeżeli ja­ko człowiek, nie umiesz usza­nować zwierzęcia, to tym bar­dziej nie usza­nujesz dru­giego człowieka.

To człowiek wi­nien być lep­szy od zwierząt, a co­raz częściej widzi­my, że jest zu­pełnie odwrotnie...

Cza­sami obiet­ni­ce są jak doj­rzały słonecznik. Je­go kwiat wygląda pięknie, ale w środ­ku często znaj­dują się pus­te ziarna.

Gdy widzisz dwie dro­gi, zas­ta­nawiasz sie którą wybrać... Gdy widzisz dwa kwiaty, chcesz wyb­rać ten najpiękniejszy...