Zo­baczyłam kiedyś idąc przez park smutną dziew­czynkę. Po­pat­rzyła się na kwiaty i na jej bu­zię wstąpił uśmiech. Dlacze­go większość do­rosłych tak nie potrafi?

Bo miłością jest kwiat, który na­wet na pus­ty­ni roz­kwit­nie, gdy będzie się go pod­le­wać naj­praw­dziw­szym uczu­ciem. Wte­dy korze­nie za­puści moc­ne, choć podłoże wy­daje się liche.

Życie jest jak róża - pniemy się po łodydze do góry, często nat­ra­fiając na kol­ce które ra­nią, ale tyl­ko po to żeby, gdy mi­niemy całą łodygę, dojść do piękne­go kwiatu!

W pa­mięci wciąż kwitną kwiaty wspomnień.

...gdy­byś była jak kwiat im piękniej­sza, tym większa to jed­nym płat­kiem ok­ryłabyś świat...

Miłość jest niczym kwiat doj­rze­wający w słońcu. Źródło słońca sta­nowią pa­mięć i od­da­nie blis­kiej oso­by. Czy­nią ją bar­dziej ludzką i dojrzałą...

Ani kwiaty, ani dro­gie pre­zen­ty czy też am­bitne tek­sty na­pisa­ne przez ce­nionych poetów nie roz­niecą w moim ser­cu og­nia tak bar­dzo jak Twój uśmiech.

Piękne ko­biety są jak kwiaty na ziemi, tyl­ko że z głowa­mi w chmurach.

Miłość trze­ba pielęgno­wać jak kwiaty- jeśli jes­teś złym og­rodni­kiem, us­chnie... obum­rze bezpowrotnie...

Przy­jaźń - naj­piękniej­szy kwiat, który nig­dy nie zwiędnie.

No to mam ....twardy orzech do zgryzienia :)

Przepraszam którędy na sawannę???