Chciałabym sie codzien­nie budzić z taką ra­dością , z jaką wi­ta mnie mój pies.

Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Na­wet mały pod­much miłości pot­ra­fi roz­wiać mgłę samotności..

Cień smut­ku roz­proszy cza­sem przy­pad­ko­wego uśmie­chu promień. Mgłę roz­paczy prze­nik­nie tyl­ko kochających oczu światłość.

Mężczyz­na i Ko­bieta są jak dwie połówki jabłka [...] Obo­je poszu­kuja ideal­nej części, za­pomi­nając jed­nak że każdy owoc kiedyś zniszcze­je i zos­taną po nim je­dynie pes­tki [...]

Z niektóry­mi de­cyz­ja­mi jest jak z owo­cami, doj­rze­wają w nas do cza­su zbiorów ... cza­sami jed­nak po­zos­ta­je tęskno­ta za zer­wa­nym owocem.

le­piej być nie­szczęśli­wym w swej sa­mot­ności, niż być z kimś, kto cię nie­szczęśli­wym czyni

Na sa­mot­ność jest się skazanym, ale sa­mot­ni­kiem jest się z wyboru.

Wspom­nienia są jak korzenie. Nieważne, dob­re czy złe. Wszys­cy wiemy, że drze­wo z buj­ny­mi korze­niami trud­no wyrwać.

A po burzy wyj­dzie słońce z kra­watem w ko­lorze tęczy.

Gdyby wszystkie góry były książkami, wszystkie jeziora atramentem, wszystkie drzewa piórami, to nie wystarczyłyby one jeszcze do opisania bólu świata.

O fizyce na pewno wiem tyle, że człowiekowi na brzegu czas upływa szybciej niż człowiekowi na łodzi, szczególnie kiedy człowiek na łodzi pływa z żoną.