W moim ogrodzie, gdzie czas leniwy Powolną strugą płynął wytrwale, W moim ogrodzie, gdzie jeszcze nigdy, Tak dawno słów przyjaznych parę.

Pustynia jest jak kapryśna kobieta i bywa, że czasem otumania mężczyzn.

Czas to nie dro­ga szyb­kiego ruchu po­między kołyską a gro­bem, czas - to miej­sce na za­par­ko­wanie pod słońcem.

Nie ut­rzy­masz og­nia miłości uczu­ciem cho­rej zazdrości.

Gdy ser­ce na dłoni, ko­muś dałam zjadł je jak ma­linę. Przez chwilę upa­jał się sma­kiem so­ku, by już za mo­ment narze­kać, że miało ja­kieś pes­tki, które zep­suły mu całą przyjemność.

Jak pol­ny bra­tek pośród róż. Jas­ny obłok w cza­sie burz. Złoty liść na zielo­nym drzewie. Gwiaz­da na zachmurzo­nym niebie. Kro­kus prze­bijający się przez śnieg. Wo­dy wy­lewające po­za rze­ki brzeg.

Człowiek szu­kał bo­hate­ra, lwu się przyglądał, ale jeszcze nie wie­dział, że mysz mu życie uratuje.

Ze­garek na ducho­wej ręce... Godzi­ny pros­to­ty, mi­nuty od­da­nia, se­kun­dy otwartości Pośród zmien­nych dni ludzkiej cierpliwości...

I poszedłbym z Tobą na ko­niec świata...ale nie drogą usłaną różami, bo nic tak nie łączy i nie cie­szy, jak wspólne po­kony­wanie prze­ciw­ności losu...

Prob­lem wiewiórki na leśnej potańcówce... Zająć się wiewiórem czy miską orzechów? :)

Stojąc pod wo­dos­pa­dem co grzechy zmywa Sta­raj się nie dać zagłuszyć so­bie głosu sumienia Bo ta kąpiel sta­nie się zwykłym prysznicem

Nasze ser­ca jak ra­kiety napędza­ne nadzieją, pędzą w ga­lak­ty­ce życia w poszu­kiwa­niu nieod­kry­tej jeszcze miłości...