Tylko w zbiorowości poznajemy naturę: tylko zbiorowo przeżywamy prawdziwe człowieczeństwo.

Stwarzanie w dziedzinie umysłu zdaje się naśladować naturę, która raczej robi wszystko, co się da zrobić, a nie tylko to, co by się do czegoś nadawało.

Nigdy nie odwołuj się do lepszej natury człowieka - być może wcale jej nie ma. Zawsze podkreślaj, że masz na względzie jego interes.

Aby stać się lepszym, nie mu­sisz cze­kać na lep­szy świat.

Świat jest chy­ba stożko­waty, naj­większe jest dno.

Naj­gor­szą cho­robą świata jest myśle­nie. Jest bo­wiem nieuleczalne.

Nie wierzę, by poez­ja mogła zmienić świat. Praw­dzi­wi twórcy zła nie czy­tają wierszy.

Na świecie is­tnieje je­dyna rzecz war­ta życia: bez­gra­nicznie kochać is­totę, która kocha nas bezgranicznie.

Pamiętaj – jeśli kiedykolwiek potrzebujesz pomocnej dłoni, masz ją na wyciągnięcie ręki. W miarę upływu lat pamiętaj, że masz jeszcze drugą rękę: pierwsza jest po to, aby pomóc sobie, a druga po to, aby pomagać innym.

Charakteru nie da się wyrobić w ciszy i spokoju. Jedynie poprzez doświadczenia i cierpienie można wzmocnić duszę, zainspirować ambicję i osiągnąć sukces.

Jeżeli chemy kierować naszym życiem, musimy objąć kontrolę nad naszymi działaniami. Naszego życia nie kształtuje to, co robimy raz na jakiś czas, ale to, co robimy konsekwentnie.

Jeżeli myślisz, że coś możesz lub czegoś nie możesz — w obu przypadkach masz rację.