„Morze! Morze! Otwarte morze! Błękitne, świeże, zawsze wolne!” – Bryan W. Procter

Sa­mot­ność to nic ta­kiego, po pros­tu… trochę się marznie na słońcu.

Miej­sca prze­siąknięte za­pachem marzeń i spoj­rzeń. Szep­ty uto­pione w za­pachu wa­niliowe­go lat­te. Marze­nia, które zab­rał łabędź przepływając tuż obok. Za­lew opa­tulo­ny wie­czorną mgłą. Urok chwi­li wchłaniasz całym ciałem. Wte­dy słowa stają się zbędne.

Nie znaj­dziesz piękna stworze­nia w zachodzie słońca, nim nie od­kry­jesz go wpierw w dru­gim człowieku.

Gdy podróżnik zos­ta­wia w ty­le za sobą góry, po raz pier­wszy widzi je w ich rzeczy­wis­tym kształcie - tak też jest z przyjaciółmi.

No nie wiem jakim cudem wyciekły zdjęcia mojego pokoju :)))

Ja­ko księżyc na niebie, tak dzieje na­rodów na ziemi wzras­tają, by maleć.

Łagod­na ko­bieta - to ni­by łap­ka ko­cia: ściśnij ją nieco, a wyczu­jesz pazurki.

Aby właściwie nacieszyć się psem, nie wystarczy po prostu nauczyć go być prawie człowiekiem. Chodzi o to, by otworzyć się na możliwość stania się po części psem

Cier­pienie budzi się po­woli, lecz długo za­sypia pot­ra­fiąc wy­wołać fon­tannę łez.

Pragnę rzu­cić się... rzu­cić się w wo­dos­pad życia... I na­wet jeśli przyj­dzie upaść bo­leśnie na ka­mienie - nie żałować!

Marzę o miej­scu dla siebie. O bu­kiecie tu­lipanów nie bez okazji. O książce w pre­zen­cie, której szu­kam w bib­liote­kach od dwóch lat. O po­rozu­mieniu bez słów, choć z jed­nym człowiekiem. Wciąż szu­kam święte­go spokoju. Chwi­li wytchnienia...