Pragnę rzu­cić się... rzu­cić się w wo­dos­pad życia... I na­wet jeśli przyj­dzie upaść bo­leśnie na ka­mienie - nie żałować!

Marzę o miej­scu dla siebie. O bu­kiecie tu­lipanów nie bez okazji. O książce w pre­zen­cie, której szu­kam w bib­liote­kach od dwóch lat. O po­rozu­mieniu bez słów, choć z jed­nym człowiekiem. Wciąż szu­kam święte­go spokoju. Chwi­li wytchnienia...

Ja lataaaaaaaam :)))

Hej, oddawaj to moja czapka!!!

Te­raz, gdy już nau­czy­liśmy się la­tać w po­wiet­rzu jak pta­ki, pływać pod wodą jak ry­by, bra­kuje nam tyl­ko jed­ne­go: nau­czyć się żyć na ziemi jak ludzie.

Może poczyta nam ktoś "Kota w butach".

Z prawdą jak z og­niem: grze­je ale i pa­li zarazem.

Dzięki przy­jaźni staję się spo­koj­niej­szy, dzięki spo­kojo­wi bar­dziej przyjazny.

Fala, uderzająca o brzeg, kończy życie. A mimo to czyni tak od milionów lat.

Cierpliwych - fala wynosi, gwałtownych - pogrąża.

Życie [...] jest jak fala morska. Utrzymasz się na grzbiecie – wyrzuci cię na bezpieczny brzeg; nie utrzymasz się – poniesie cię coraz dalej od brzegu.

Wszys­tko, co wypływa z umysłu, Po­siada na­turę je­go właści­ciela. Czyż wo­da i fa­le są czymś od­mien­nym? Ich na­tura - po­dob­nie jak na­tura przes­trze­ni - jest jed­na i ta sama.