Człowiek jest jak morze: ma swo­je przypływy i odpływy.

Jadąc za morze zmieniamy kli­mat, ale nie siebie.

Prawdziwy z niego wilk morski haha :)))

Na­danie sen­su życiu może dop­ro­wadzić do sza­leństwa, ale życie bez sen­su jest tor­turą niepo­koju i próżnych prag­nień, jest łodzią pragnącą morza i jed­nocześnie oba­wiającą się go.

Głup­stwo jest wiel­kie jak morze, wszys­tko w so­bie pomieści.

W morzu żyją re­kiny, w oczach ludzi nienawiść.

Wo­da w naczy­niu lśni, wo­da w morzu jest ciem­na. Małe praw­dy wy­rażają się jas­ny­mi słowy. Wiel­kim praw­dom to­warzyszy wiel­ka cisza.

Człowiek ma w so­bie mil­cze­nie morza, zgiełk ziemi i mu­zykę powietrza.

Miłość to dym, co z parą wes­tchnień się uno­si; to żar, co w oku szczęśli­wego płynie; morze łez, w którym nie­szczęśli­wy to­nie.

[...] na świecie niemożli­we są tyl­ko trzy rzeczy: scho­dy do nieba, most przez morze i sprawiedliwość.

Mu­zyka jest jak morze - widzisz brzeg, na którym stoisz, lecz dru­giego doj­rzeć nie podobna.

Czułem się jak pływak na pełnym morzu, było wspa­niale, póki poz­wa­lałem nieść się słowom, ale kiedy próbo­wałem zgłębić ich znacznie, na­tychmiast tonąłem.