Chętnie wyłączyłabym tę funkcję w moim mózgu, która jest odpowiedzialna za przejmowanie się. Tyle rzeczy byłoby wtedy łatwiejszych.

Nie jest łatwo być kobietą. Za dużo się czuje, za dużo się wierzy, za dużo się chce.

Potrzeba mi świeżych kwiatów. Jasnoróżowych tulipanów. Potrzebuję spacerów w słońcu. Lodów śmietankowych na ławce w parku. Zaufania. Miłości.

Bo tak naprawdę każdy z nas pragnie tylko jednego: wiedzieć, że jest dla kogoś ważny. Że bez niego czyjeś życie byłoby uboższe.

Trochę głupio byłoby zmarnować sobie życie biorąc pod uwagę: "co powiedzą o tym ludzie".

Przyjdź do mnie wiosno i ulecz… ze wszystkich zim.

Są we mnie takie rzeczy, których nie byłabym w stanie wyjaśnić nikomu.

Największym błędem jest udawanie, ze coś co nas boli, jest nam obojętne.

Owoc dojrzewa i spada. Człowiek często musi upaść, aby dojrzeć.

…bo człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności.

Pewnie, ze chciałabym być silna i dorosła. Pewnie, że chciałabym nie potrzebować chować swej dłoni w innej dłoni by wiedzieć, ze mogę wszystko. Pewnie, że chciałabym wiele rzeczy ale czasami nie ma się tego czego się chce.

Suk­ces - naj­lep­sza z zemst.