Najbardziej,co mnie przeraża w ludziach to ten brak empatii.Może nie tyle co fałszywość,ale brak zrozumienia, powierzchowna ocena. Patrzenie na kogoś przez pryzmat tego co się widzi.Czasem wydaje mi się,że to wrodzona cecha ludzka.

Nie odkładajmy na później ani piosenek, ani egzaminów, ani dentysty, a przede wszystkim nie odkładajmy na później miłości.

Niektórych rzeczy nie możemy w sobie zmienić, choćbyśmy nie wiem jak tego chciały.

Dam się poznać w całości jedynie komuś, kto będzie tego pragnął z całych sił.

Teraz nie wierzysz w miłość. Ale spotkasz kogoś, przy kim zapomnisz jak się oddycha.

Ścierają się we mnie dwie skrajne potrzeby, logicznego poukładania klocków i nieustannego zrywania się ze smyczy logiki. Porządku i szaleństwa.

Łatwo jest być odważnym i pewnym siebie jak się dobrze wygląda.

Gdy chcę Ją sfotografować, nie mówię: - Uśmiechnij się. Mówię: - Kocham Cię. I Ona się wtedy uśmiecha.

Musimy pamiętać, że życie trzeba przeżywać dzień po dniu. Nie można się martwic o przeszłość ani przyszłość. Szczęście jest teraz.

Chciałabym, żeby mnie tak złapał i przytrzymał i powiedział mi, żebym przestała wariować, bo przy mnie będzie. Chciałabym, żeby nie uciekał, bo wiem, że chciałby zostać.

Noc nie potrzebuje różowych okularów. Najważniejsze aby znalazł się ktoś, kto powie życzliwe " dobranoc "

Czy jest taka miłość, która mimo połamanych skrzydeł czeka? Mimo upływu lat czeka? Mimo rozbitego szkła czeka? Czy istnieje miłość, której nie zabiją żadne słowa, nie zasypie żaden śnieg, żadna burza nie ruszy? I mimo przerwy w zdarzeniach, mimo braku dotyku, prądu i ciepła tęskni?